Wypadanie włosów to temat który dotyczy wielu pacjentów onkologicznych. Szczególne dla kobiet utrata włosów spowodowana przyjmowaniem leków cytostatycznych oznacza poważne obciążenie i źródło stresu. Pacjentki, które w związku z leczeniem onkologicznym łysieją, często tracą wiarę we własne możliwości i w swoją kobiecość. Wiele osób decyzję o zakupie peruki odkłada jak najdłużej, ale są też Panie, które jeszcze przed rozpoczęciem chemioterapii zaczynają działać – idą do fryzjera i zawczasu mocno skracają swoje włosy. Dzięki temu udaje się zniwelować przykre doświadczenie wypadania dużych kłębków włosów. Właściwe przygotowanie i wiedza mogą bardzo pomóc przejść trudny okres terapii onkologicznej. Dowiedz się jak dobrać perukę po chemioterapii. JAK DOBRAĆ PERUKĘ PO CHEMIOTERAPII – RODZAJE I REFUNDACJA NFZ O tym jak przebiega proces zakupu peruki, jak dobrać perukę i właściwe nakrycie głowy oraz co zrobić, aby wizyta w sklepie była możliwie przyjazna opowiada Pani Elżbieta Kazusek – sprzedawca ze sklepu z perukami, protezami piersi oraz bielizną dla Amazonek Beaute de Femme: – W naszym sklepie za sprawę priorytetową stawiamy indywidualne podejście do Klientki. Każda Klientka, która wchodzi do sklepu jest zapraszana przez sprzedawcę do przymierzalni zaprojektowanej właśnie po to, by stworzyć intymną, przyjazną atmosferę. Chcemy by Klientka mogła czuć się swobodnie. Sprzedawca poświęca Klientce tyle czasu ile potrzeba, zależy nam na tym, by Panie były zadowolone i dobrze czuły się w nowej fryzurze. Z jakich etapów składa się proces doboru peruki ? E. Kazusek – Pierwsze chwile po wejściu do przymierzalni są jeszcze nerwowe, Klientka czuje się niepewnie, dlatego pierwszy etap polega na swobodnej rozmowie, podczas której opowiadamy i prezentujemy kobietom, jak zbudowana jest peruka. Ma to pomóc kobiecie odnaleźć się w nowej sytuacji i uspokoić się. Następnie rozmawiamy z klientkami o tym, jakie fryzury nosiły i w jakim kolorze włosów czuły się dobrze. Ta rozmowa pełni ważną rolę i polega na budowaniu pewnego rodzaju więzi z kobietą, po to, aby móc, jak najlepiej dobrać perukę. Zależy nam, aby kobiety nie tylko dobrze wyglądały w nowych włosach, ale żeby zaakceptowały tę zmianę. Rozmawiamy o tym, który rodzaj peruki byłby lepszy i bardziej komfortowy: peruka z włosów naturalnych czy syntetycznych. Jeśli określony mamy typ fryzury i kolor, sprzedawca przynosi do przymierzalni żądane modele peruk. Kolejny etap rozpoczyna się gdy na głowę Klientki zakładana jest ochronna siateczka, a następnie mierzone są peruki. Czy w przymierzalni Klientka jest sama ze sprzedawcą ? E. Kazusek – Często zdarza się, że do naszego sklepu z Klientką przychodzi małżonek, rodzina, przyjaciółki. Oczywiście mogą oni również towarzyszyć Klientce w przymierzalni. Niestety zdarza się również tak, że każda z tych osób ma własną wizję, własny pomysł na perukę dla naszej Klientki, każda osoba podpowiada według własnego gustu i uznania. Niekiedy nawiązują się niepotrzebne spory i kłótnie. Zadaniem sprzedawcy jest to, aby nasza Klientka wyraziła swoje zdanie, staramy się umożliwić jej dokonanie dla niej dobrego wyboru. Który moment Pani zdaniem jest najtrudniejszy? – Sprzedawca musi działać z wyczuciem i powinien uważnie obserwować reakcje kobiety, z których można wyczytać jej nastrój i podejście. Wybór peruki opiera się przede wszystkim na rozmowie. Zazwyczaj są one bardzo przyjemne. Wymieniamy doświadczenia, żartujemy, śmiejemy się, ale bywają także trudne momenty, do których należy np. ścięcie naturalnych włosów. Z mojego doświadczenia wynika, że moment przymierzenia pierwszej peruki jest najtrudniejszy. W tej trudnej chwili staramy się rozmową złagodzić stres i sprawić by ułatwić choć odrobinę ten moment. Tak, jak wcześniej wspomniałam do każdej klientki podchodzimy indywidualnie, nie wpływamy na decyzję, nie pospieszamy. Czasem trzeba zaczekać nawet kilka dni, żeby kobieta się przekonała, że to jest ten właściwy moment, aby wybrać dla siebie fryzurę i kolor włosów. Niektóre Panie przychodzą nawet po kilka razy do naszego sklepu, bo nie są gotowe na założenie peruki. Wolą poczekać, przemyśleć i oswoić się z nową sytuacją. Kobieta powinna być świadoma wyboru, którego dokonała. Ma być przekonana, co do wybranego przez siebie koloru włosów i fryzury. Czy Kobiety wybierają peruki takie jak ich dotychczasowe fryzury czy wręcz przeciwnie ? Najczęściej Klientki szukają i pytają o fryzury podobne do tych, które noszą. Zazwyczaj nie chcą odbiegać drastycznie od koloru ani fryzury. Chcą by ta zmiana była jak najmniej zauważalna dla otoczenia. Jakie są zasady pielęgnacji peruk? Do pielęgnacji peruk dedykowane są odpowiednie produkty: szampon, balsam i płyn antystatyczny. Częstotliwość prania peruki jest sprawą indywidualną. Różnica w modelowaniu fryzury z włosów naturalnych i syntetycznych polega na tym, że w przypadku peruk syntetycznych nie powinno się układać fryzury ponownie, wystarczy, że odłożymy ją na stojak i peruka po wyschnięciu uzyska samoistnie docelową fryzurę. Peruki z włosów naturalnych wymagają ułożenia fryzury po każdym umyciu. Peruk syntetycznych nie wolno modelować wykorzystując suszarki, lokówki czy prostownice, o czym klientki zapominają i niestety dochodzi do spalenia włosów syntetycznych i tym samym do zniszczenia peruki. Czy istnieje jakaś alternatywa dla peruk? Ciekawą alternatywą dla peruk są turbany i chusty. W przypadku pacjentów onkologicznych trzeba zwracać szczególną uwagę by nakrycia głowy nie miały grubych, wystających szwów ani by nie były wykonane z nieprzepuszczalnych materiałów. Inne propozycje turbanów i chust znajdują się w kolekcjach wiosna lato a inne w modelach jesienno-zimowych. Tworząc kolekcję turbanów Beaute de Femme mieliśmy na celu zapewnienie Klientce komfortu podczas noszenia oraz pełnej dowolności i kreatywności w wiązaniu. Nie ma tu jednej określonej zasady ani reguły jak należy wiązać chusty i turbany, raczej możliwość własnej, oryginalnej kreacji. Podczas warsztatów z pacjentami onkologicznymi, które odbywają się w różnych szpitalach, gdy bawimy się upinaniem i zakładaniem turbanów, każda z Pań proponuje inne wiązanie – każde jest piękne i oryginalne.

Pacjenci chorzy na raka mogą się ubiegać o zasiłki, rentę i odszkodowanie, jeśli wcześniej się ubezpieczyli. rozmowa z psychoonkologiem Rak. Zadania dla rodziny i bliskich chorego na ^{Bycie wsparciem dla osoby walczącej z nowotworem to nie lada wyzwanie. Większość z nas kiedy słyszy słowo „rak” od razu ma ochotę zadać pytanie: Ile czasu Ci zostało? W dzisiejszych czasach rak, to nie wyrok. Dlatego tak ważne jest wsparcie chorego w walce, którą ma realne szanse wygrać. Nie bagatelizuj choroby, nieś realną pomoc i bądź wsparciem – chory nie potrzebuje kolejnych powodów do załamania się. Ma wystarczająco dużo swoich. powiedział jeden z moich lekarzy: Rak to choroba przewlekła. Jak cukrzyca czy wrzody żołądka. Musimy ją kontrolować. I ja tak podchodzę do tematu. W pewnym momencie mojego leczenia doszło do absurdu, w którym to ja pocieszałam ludzi wokół, że będzie dobrze i z tego wyjdę. Wy pewnie też spotkaliście się z chorobą nowotworową – może ktoś z rodziny, może koleżanka, albo sąsiadka? Dziś niemal każdy zna kogoś, kto przeszedł raka. Zobaczcie, już samo to stwierdzenie daje nadzieję – ktoś przeszedł raka, żyje, ma się dobrze. Jak się zachowaliście, kiedy się spotkaliście? To jest trudny temat i sama, zanim osobiście nie zmierzyłam się z problemem, miałabym z nim kłopot. Choć z moją podwójną dawką empatii pewnie starałabym się być obok. (mąż mówi, że kiedy rozdawali asertywność, ja stałam w innej kolejce i pewnie wzięłam czyjąś empatię. Ktoś chce się wymienić? 🙂 )To jak się zachować? Nie ma jednej, uniwersalnej metody jak zachować się w sytuacji, kiedy ktoś bliski choruje na raka. Tu nie ma odpowiednich zwrotów i słów, nie da się powiedzieć „Będzie dobrze”, poklepać po plecach jak przed egzaminem i odwrócić się na pięcie. Najgorsze jest to, że my jako ludzie, mamy ogromną potrzebę mówienia. Mamy wrażenie, że im więcej powiemy, tym lepiej. I o ile mamy jeszcze coś sensownego do powiedzenia, ok. Ale przeważnie z braku pomysłu klepiemy, co nam ślina na język przyniesie. Hej, hej! Nie trzeba tyle mówić, żeby ta druga osoba wiedziała, że jesteś obok. Bądź, po prostu bądź. Możesz dzwonić, pisać sms’y, wysyłać maile. Pokaż, że jesteś, że można na Ciebie bagatelizuj problemu! I teraz powiem Wam coś smutnego. Nie chcę żebyście odebrali to, jako moje użalanie się nad sobą, bo tak nie jest. Od początku choroby staram się nie zmieniać swojego trybu życia, choć jest bardziej oszczędny. Wciąż pracuję, zajmuję się dzieckiem na cały etat i nie znikam z życia towarzyskiego. Wiecie ile osób, z bliskich, które o chorobie wiedzą pytają od czasu do czasu jak się czuję? Jeśli jestem w stanie policzyć, to chyba znaczy, że mało. Czasem podczas rozmowy mam wrażenie, że skoro nie jestem po chemioterapii i mam włosy, to dla innych jestem zdrowa. Do tego stopnia, że potrafię usłyszeć: Ej, dobrze wyglądasz! To świetnie, bo ja to mam problem! U mnie w pracy… I ja się bardzo cieszę, że dobrze wyglądam, bo dobrze się czuję. Ale usłyszeć takie coś w dniu diagnozy, w dniu operacji i w trakcie leczenia jodem radioaktywnym – to jest słabe. I smutne. Tu nawet nie trzeba mieć dużych pokładów empatii, ale odrobinę przyzwoitości. I jak to mówi mój brat, troszkę pomyślunku. A jeśli tak robisz, bo chcesz chorego zagadać i zbagatelizować problem, bo mówienie o nim jest mało komfortowe dla Ciebie, pomyśl, jak mało komfortowe jest właśnie dla ramię, wypłaczę się! Druga rzecz, z jaką trzeba się zmierzyć to pozwolenie choremu na wyrażanie emocji – nie każdy jest gotowy na siedzenie w ciszy, na przytulenie i pozwolenie się wypłakać. Ale jeśli chory wybrał właśnie Ciebie i to przed Tobą pozwala sobie na słabość, na płacz, na powiedzenie głośno o swoich lękach – jesteś dla niego ważny. Inni są bardziej nerwowi, zestresowani, nawet błahe sytuacje doprowadzają ich do płaczu, szukają ujścia emocji. Każdy reaguje inaczej. Nie denerwuj się na chorego, pamiętaj, że on nie robi tego celowo – on po prostu czasem nie wie, jak poradzić sobie z tym, co go spotkało. Nie dokładaj mu swoich wyrzutów, nie obwiniaj go o to, że znów ma zły humor, nie wymagaj – daj mu czas, spokój i wsparcie. A obrażanie się, wypominanie i denerwowanie się na niego z byle powodu nie pomaga – to pogarsza jego stan. Pozwól mu na chwilę nicnierobienia, odetchnięcia, płaczu i… regeneracji. Diagnoza “rak”, “nowotwór złośliwy” bardzo obciąża psychikę. Nawet jeśli chory stara się żyć normalnie, uśmiecha się i w pełni korzysta z życia, on ma w głowie to, że musi pokonać chorobę. I ma prawo do chwili nie mów: Powiedz mi, jak będziesz potrzebować pomocy Dlaczego? Bo ludzie nie lubią prosić. Tak już jesteśmy skonstruowani, że nie chcemy innym robić kłopotu, nie chcemy go zarzucać własnymi problemami. Tak mam ja. Ale ja jestem i byłam w pełni sprawna fizycznie, nie byłam tak bardzo osłabiona leczeniem, choć w pierwszych dniach po operacji wsparcie i pomoc najbliższych była nieoceniona! Nawet przy wieszaniu prania. Jeśli idziesz w odwiedziny do chorego, przygotuj mu coś, co lubi jeść, upiecz jego ulubione ciasto i razem zjedzcie je do kawy. Zaproponuj wyjazd do kina, pójście na spacer. Dowieź filmy, kiedy nie ma siły wstać na spacer. Zrób coś, co pozwoli mu się lepiej poczuć. Ty też poczujesz się lepiej, uwierz mi. Jeśli chcesz pytać, pytaj konkretnie: Jest coś, co mogę dla Ciebie zrobić? Co konkretnego? Zrobić Ci zakupy? Pomóc z pracą?I najważniejsze – nie oczekuj od razu informacji zwrotnej. Jak to – zapytasz? Mam mówić, a on może mi nie odpowiadać? Chory może zapomnieć, może odpisać za kilka dni, tydzień lub jeszcze później. Ale to nie znaczy, że nie myśli o Tobie. Ja stosuję taką zasadę, że po badaniach czy wizycie u lekarza, wysyłam bliskim sms’a z informacją, co u mnie. Wiem, że się martwią, że chcą dla mnie jak najlepiej, wiem też, że mają tyle swoich obowiązków, że nie wymagam od nich pamiętania o moich datach kontroli lekarskich. Dlatego wysyłam im taką informację. I dobrze się z tym niszczy relacje Chcę Wam jeszcze o czymś powiedzieć. O czymś, co najpierw sprawiało mi ból. Później przestałam się gniewać. Zrozumiałam. Jest wiele osób, które nie potrafią poradzić sobie z czyjąś chorobą. Tak, po prostu nie wiedzą co zrobić, jak się zachować. Cała sytuacja ich przerasta. I kiedy Ty najbardziej potrzebujesz wsparcia, one się wolno i cicho oddalają. W końcu zrywają kontakt. A kiedy spotykacie się gdzieś przypadkiem, przywitają się, opowiedzą co u nich i znikną. Kilka moich znajomości tak się właśnie skończyło. Byłam na początku zła, było mi strasznie smutno. Dopiero później doszłam do tego, że nie każdy jest na tyle silny, żeby pomóc dźwigać drugiemu jego problem. I nie można mieć do nich o to pretensji. Trzeba pozwolić tej znajomości wygasnąć. Nic na powiedzieć? A raczej czego nie mówić Na koniec jeszcze kilka słów o tym, czego nie mówić chorym na raka. Pewnie to, co przeczytacie wyda Wam się śmieszne i pomyślicie: Jak ktoś może tak mówić? Ale tak mówią. Ja słyszałam chyba wszystko. I teraz tak: w trakcie leczenia wyglądałam tak samo jak przed, mam włosy, dobre samopoczucie i bardzo dobre rokowania. Zanim zaczniecie czytać dalej, wyobraźcie sobie kogoś po chemioterapii, chudego, bladego i przerażonego. Chcecie go jeszcze bardziej zdołować? Jeśli cokolwiek z tego, co napiszę niżej przyjdzie Wam do głowy – zapomnijcie o tym.– Ewa też miała tego raka. Już trzeci rok jak nie żyje Nie dołuj. Rak to nie wyrok. Takie historie dołują. Tu trzeba się zachować w myśl zasady, że jeśli nie ma się niczego dobrego do powiedzenia, to się milczy. Jedna moja ciocia jak się dowiedziała, że miałam operację, zadzwoniła do mojej mamy i powiedziała jej, że u nich właśnie jedna dziewczyna na to zmarła. Tak, jakby mojej mamie miało to pomóc.– A trzeba było tyle palić? A trzeba było się urodzić wtedy, jak był wybuch w Czarnobylu? A teraz masz tego konsekwencje! Choremu nie trzeba dokładać. Nie musisz go żałować. Możesz po prostu nic nie mówić i nie przychodzić. On już ma wystarczające obciążenie psychiczne.– E tam, będzie dobrze! Skąd wiesz? Zawsze kiedy to słyszałam, wkurzało mnie to. Chciałam zapytać: Obiecujesz?– Wiem, co czujesz Nie wiesz.– A serio potrzebujesz tej chemii? Czytałam ostatnio, że lepiej skorzystać z medycyny naturalnej Też to słyszałam. Odkwaszaj organizm, jedz pestki moreli i pij czystek – wyleczysz raka. Nie, nie i jeszcze raz nie! Nie dawaj porad, nie jesteś lekarzem, nie znasz się. Nie doradzaj! Owszem, powiedz, że na wzmocnienie warto pić sok z marchewki, ale jako UZUPEŁNIENIE to nie wyrok. To pierwsza rzecz, jaką mam ochotę powtarzać zawsze, kiedy ktoś chowa żywcem znajomego, który zachorował na nowotwór. Może jeszcze kilkadziesiąt lat temu tak było, dzisiaj tak nie jest. Medycyna zrobiła ogromny postęp i dzisiaj naprawdę oferuje chorym pacjentom ogromne wsparcie i… możliwość całkowitego jeśli chcesz pomóc, bądź. Trzymaj za rękę. Śmiej się i Piotr Duda*Wpis archiwalny: 2017 rokZapraszam Cię do wzięcia udziału w akcji #badammotylka. Akcji poświęconej profilaktyce raka tarczycy i chorobom tarczycy. W każdą środę znajdziesz na blogu tekst tarczycowy – w ramach zdrowej środy! We wrześniu będzie miał premierę pierwszy w Polsce ebook poświęcony rakowi tarczycy… od strony pacjenta! Data nie jest przypadkowa, bo wrzesień to miesiąc świadomości o raku tarczycy. Nie jestem lekarzem, nie mam kompetencji pisania o medycynie, dlatego nie będę tego robiła – chcę dać Wam to, po co do mnie przychodzicie: wsparcie, nadzieję, doświadczenie, odpowiedzi na pytania, jakich nie uzyskacie od lekarza. Opowiadam Wam jak to wszystko wygląda od strony Cię do naszej grupy tarczycowej – TARCZYCA-wiedza, wsparcie, normalne życieZapraszam Cię na nasz fanpage – BADAM MOTYLKAZapraszam Cię na mój fanpage – KINKAi zapraszam Cię na mój Instagram i codzienne instastories – kinka_karolina_wilkZachęcam też do mówienia o tym, że badacie tarczycę i oznaczanie zdjęć hasztagiem #badammotylka. Jeśli dodatkowo oznaczycie mój profil, będę mogła udostępnić Was u siebie i pokazać całemu światu, że dbacie o siebie, jesteście odpowiedzialni i walczycie o swoje zdrowie !logo: Wiola z poprawnaoptymistka} ^{Zasiłek opiekuńczy. Z tytułu opieki nad chorym na raka członkiem rodziny możemy się ubiegać także o zasiłek opiekuńczy. Zasiłek taki przysługuje przez okres 14 dni w roku kalendarzowym}

W wieku 33 lat dowiedziałam się że mam raka piersi. W internecie mało jest informacji o tym jak wygląda leczenie raka piersi w Polsce, najwięcej dowiadywałam się na grupach na facebooku: „AMAZONKA życie po diagnozie RAK PIERSI” oraz „Chirurgia piersi – nie jest mi obojętnie„. W tych grupach można znaleźć wsparcie oraz wiele informacji na temat leczenia – polecam do nich dołączyć. Opowiem wam krok po kroku jak wyglądało moje leczenie w Magodencie w Warszawie. Typ/rodzaj mojego nowotworu to rak hormonozależny, HER ujemny – co to znaczy dowiesz się niżej. Moje leczenie obejmowało: chemioterapię, operację, radioterapię i hormonoterapię (aktualnie) – w tej właśnie kolejności – ale nie jest to regułą! Czasem najpierw jest operacja a dopiero potem chemioterapia. Radioterapia i hormonoterapia też nie zawsze są stosowane – zależy to od typu nowotworu i stanu zaawansowania (wielkość/przerzuty). Leczenie (chemioterapię) zaczęłam miesiąc po znalezieniu usg piersi robiłam co roku. Rok po ostatniej ciąży (a były ich 2) zrobiłam ostatnie usg. Potem miałam przerwę 2 lata – dobrze wiedziałam o tym że powinnam już zrobić kolejne badanie, ale mając małe dzieci ma się mało czasu i pewne rzeczy się odwleka:/ zwłaszcza jeśli lekarze uspokajają że jestem jeszcze młoda, nie mam wskazań by robić np. mammografię – mimo pewnego obciążenia rodzinnego – tj. kilku przypadków raka w rodzinie od strony mamy (ciocia-rak piersi, wujek rak prostaty i dziadek rak jelita). Czy sama badałam moje piersi ręką – sporadycznie tak. 3 lata po ostatniej ciąży, a 2 lata po ostatnim usg piersi poczułam szczypanie pod pachą – gdy ją myłam – tak jak bym się zacięła maszynką. Gdy podczas drugiej kąpieli nadal czułam szczypanie, ale nie było żadnej ranki zaczęłam macać pachę i wymacałam mały guzek/zgrubienie głęboko pod pachą. W internecie wyczytałam że mogą to być powiększone węzły chłonne na skutek infekcji i że samo może nie przejść. Był to maj 2020, od marca tego roku trwała w Polsce pandemia koronawirusa i dostęp do lekarzy był ograniczony. W mojej przychodni w Warszawie zapisałam się na teleporadę (była wymagana aby spotkać się z lekarzem – bo pandemia). Opowiedziałam lekarce o guzku, ona stwierdziła że dziwnie to brzmi i zaprosiła mnie na wizytę w gabinecie – był 29 maja (pamiętam bo to urodziny mojej mamy). Lekarka wymacała moją pachę a potem piersi po czym powiedziała że fakt czuje coś pod pachą i wymacała też guzek w lewej piersi. Wtedy doznałam szoku, sama próbowałam go znaleźć, dopiero jak Pani lekarz nakierowała mnie na to miejsce to go poczułam i wtedy do mnie dotarło – to zapewne rak. Pani lekarz oczywiście nie potwierdziła tego, powiedziała że może to być tylko jakaś cysta, ale trzeba szybko zrobić usg. Dostałam skierowanie, pani doktor zadzwoniła do pobliskiej prywatnej przychodni i umówiła mnie na wizytę „za godzinę”. Pojechałam na usg – lekarz stwierdził duży guz pod pachą i 2 mniejsze w lewej piersi – nie chciał gdybać co to może być, czy to rak… W opisie USG guzki określono w skali BI-RADS na 4C/5. Poniżej wklejam co oznaczają poszczególne stopnie w tej skali:BI-RADS 0: określa badanie, w którym np. ze względu na budowę piersi, potrzeba wykonania dodatkowych badań aby móc postawić pełną diagnozę. Zalecenia mogą dotyczyć porównania z poprzednimi badaniami bądź konieczności wykonania dodatkowych badań mammograficznych, np. mammografii celowanej lub uzupełniającego badania 1: badanie prawidłowe, zaleca się okresową kontrolę, np. USG raz w 2: badanie prawidłowe, wykazujące obecność zmian łagodnych, np. torbieli prostych, drobnych gruczolakowłókniaków, rozproszonych 3: badanie, w którym wykryto zmianę prawdopodobnie łagodną, ryzyko złośliwości wynosi do 2%, zaleca się kontrolę obrazową za 6 miesięcy, może dotyczyć zmian takich jak: skupiska mikrozwapnień, torbiele złożone, gruczolakowłókniaki, asymetryczne zagęszczenia. U kobiet z podwyższonym ryzykiem zachorowania na raka piersi zalecane jest wykonanie biopsji gruboigłowej i pobranie materiału do badania 4: badanie, w którym stwierdza się obecność zmiany wymagającej wykonania biopsji w celu określenia charakteru opisywanej zmiany. Z uwagi na szeroki wachlarz ryzyka złośliwości w tej grupie, autorzy wyodrębnili trzy podkategorię, BI-RADS 4a, 4b i 4c, szacunkowe ryzyko obecności zmiany złośliwej rozkłada się w kolejności: 2-10%, 10-50% i 50-95%. W każdym przypadku zaleceniem będzie wykonanie weryfikacja histo-patologiczna zmiany w biopsji gruboigłowej lub 5: badanie, w którym stwierdzono obecność zmiany wysoce podejrzanej o proces nowotworowy, ryzyko złośliwości większe niż 95%, wskazane wykonanie biopsji gruboigłowej w trybie pilnym. Wynik ujemny badania histopatologicznego nie wyklucza złośliwego charakteru zmiany i nie zwalnia z wykonania dodatkowej diagnostyki i/lub biopsji 6: rozpoznany i potwierdzony w badaniu histo-patologicznym rak piersi. Oczywiście wtedy nie wiedziałam co oznacza skala BIRADS i nie zwróciłam na ten dopisek uwagi. Z wynikiem usg od razu wróciłam do Pani internistki, która dała mi skierowanie do poradni onkologicznej – powiedziała że gdy mnie nie było już umówiła mnie do 2 lekarzy pracujących w szpitalu onkologicznym Magodent w Warszawie na św. Wincentego. Jednego z tych lekarzy zna i wie że jest bardzo dobrym chirurgiem, a drugi lekarz ma wcześniejszy termin ale nie jest jej znany. Pani internistka spadła mi z nieba – nie wiem gdzie bym trafiła gdyby nie ona – może do Instytutu Onkologii na Ursynowie – który znałam bo umarła tam moja ciocia na raka piersi. Nie mówię że Instytut jest zły, nie jest, ale obsługuje dużo, dużo więcej pacjentów, nie tylko z Warszawy. Magodent należy do grupy LuxMed ale leczenie jest darmowe, na NFZ. Chyba nadal mało ludzi o tym wie, stąd nie jest tam aż tak tłoczno jak w Narodowym Instytucie Onkologii Marie Curie Skłodowskiej. W Magodencie lekarze i pielęgniarki kojarzą swoich pacjentów z widzenia i z imienia, w Instytucie nie ma na to szans. Magodent ma w Warszawie 3 placówki – na (Brudno – głównie chirurgia), na Szamockiej (Marymont) i na Fieldorfa (Gocław). Byłam we wszystkich placówkach – 2 są w nowych budynkach a na Fieldorfa w starym budynku – co wcale nie znaczy że są tam gorsze warunki – nie są. Pierwszą wizytę w Magodencie miałam tuż po weekendzie 1 czerwca 2020. Na wizycie u chirurga dowiedziałam się tylko że „nie wygląda to najlepiej” i dopiero po biopsji będzie wiadomo czym jest guzek. Zatem nic się nie dowiedziałam bo nie wiadomo co to. Dostałam skierowanie na mammografię oraz biopsję cienkoigłową pachy i gruboigłową piersi. Zostałam zaproszona do koordynatorki gdzie założono mi tak zwaną kartę DILO – uprawniającą do szybkiej diagnostyki onkologicznej. Kartę dostają wszyscy z wysokim podejrzeniem/chorzy na raka – co ułatwia/przyspiesza badania na samym początku jest oczekiwanie na wynik biopsji – człowiek już chciałby wiedzieć co to i jaki typ, jakie będzie leczenie, już coś robić…to jest najgorszy moment, zarazem jest to też czas na przełknięcie złej wieści i oswojenie się z możliwą, najgorszą opcją – czyli że to jednak rak. Jeśli okaże się że nie – super, czarne myśli prysną, ale jeśli okaże się że tak, to będziemy już na to trochę przygotowane. To jest dobry czas na zaznajomienie się z tematem – zapisanie do wspomnianych przeze mnie grup na facebooku, zaznajomienie się z możliwym leczeniem poszczególnych podtypów raka – tak aby być już nieco w temacie odbierając wyniki biopsji u lekarza i od razu zadać konkretne pytania. Czy warto wykonać biopsję prywatnie – bo wyniki mogą być szybciej? Moim zdaniem nie warto, niestety. Po pierwsze dlatego że próbki będą musiały być przeniesione do szpitala w którym się będziemy leczyć, a i to może nie wystarczyć bo szpital będzie wolał mieć badania robione przez swoich pracowników (za inne nie weźmie odpowiedzialności), poza tym może się okazać że wyniki takiej biopsji będą niepełne – np. bez określenia receptorów! a są one tu najważniejsze! Warto w tym czasie też zadbać o zęby – sprawdzić ich stan – jeśli trzeba to polega na ściśnięciu/zassaniu piersi przez aparat w celu zrobienia zdjęć. Samo ściskanie/zasysanie jest nieprzyjemne i bolesne ale trwa tylko kilka sekund. Po badaniu dostaje się opis w którym podane są wymiary guzków ( u mnie to było 21x25mm) oraz określenie skali BIRADS – u mnie to było to pobranie wycinka/próbki guzka w celu zbadania w laboratorium. Gruboigłowa jest bardziej inwazyjna – igła jest grubsza ale dzięki temu pobiera się więcej materiału do badań i jest mniejsza szansa że igła nie trafi w guzek. Czym różnią się oba badania z perspektywy pacjenta? Dla mnie nie było większej różnicy – gruboigłowa była trochę mniej komfortowa – trochę czuć było moment poboru próbki – strzyknięcie aparatu. Obie biopsje wykonywane są w gabinecie usg – lekarz musi widzieć co pobiera przy pomocy głowicy usg. Po biopsji dostaje się opis badania/poboru na którym jest informacja o ilości i wielkości guzków oraz ocena w skali BIRADS. Wymiary mojego guzka w piersi: 22x15x12 mm plus mniejszy guzek satelitarny. w sąsiedztwie liczne obszary o zaburzonej strukturze do 7mm – nie wykluczone że są to zmiany satelitarne. Dzięki tym rozproszonym zmianom satelitarnym później zalecana była u mnie mastektomia (co wolałam bo bałam się że coś zostanie) a nie operacja oszczędzająca. Mastektomia to wycięcie całości piersi/gruczołu a operacja oszczędzająca (coraz częściej polecana przez lekarzy) to wycięcie tylko guza z pewnym marginesem, co skutkuje brakiem widocznych zmian w piersi lub najczęściej – zmniejszeniem piersi. W skali BIRADS określono zmiany na 5. To był moment w którym po badaniu wyczytałam w internecie co oznaczają poszczególne stopnie skali BIRADS. Pod pachą stwierdzono powiększenie węzła chłonnego – wymiary 48x23mm, „prawdopodobne meta” – co oznacza że prawdopodobnie jest to „przerzut”. To co opisałam to tylko opis badania. Pobrane próbki zostały wysłane do laboratorium. Na wyniki biopsji czeka się zwykle ok. 2 tygodnie, ja czekałam dłużej, bo wynik był powtarzany – wynik nie pasował lekarzom do mojego młodego wieku – najpierw stwierdzono bowiem łagodną, wolno rozwijającą się postać raka złośliwego – „podtyp biologiczny – Luminarny A”.Badanie USG (np. podczas biopsji) wykonane na początku – w szpitalu onkologicznym ma spore znaczenie przy późniejszych decyzjach o rodzaju rekonstrukcji piersi! W opisie usg powinna być podana lokalizacja guzków – na której godzinie ( z której strony piersi) oraz odległość od brodawki (żeby potem wiedzieć czy można zachować brodawkę czy trzeba ją wyciąć)! Jeśli lekarz widzi w innym miejscu drobne zmiany których nie jest pewny – powinien o tym napisać! To może być ważne na dalszym etapie (rodzaj operacji). Po chemioterapii guz się powinien zmniejszyć lub zniknie, tak jak i małe zmiany – więc ważny jest dokładny opis z tego badania. Wyniki biopsji:Biopsja określa:Zmiana łagodna czy złośliwa ( rak)Klasyfikacja zmian wg. WHO (łagodne zmiany rozrostowe; wewnątrzprzewodowe zmiany rozrostowe; zmiany prekursorowe; zmiany brodawkowe; naciekający rak piersi).Stopień dojrzałości histologicznej (stopień złośliwości G1-bardziej łagodny, G2,G3-bardziej złośliwy)Markery czynników predykcyjnych i prognostycznych ( receptory ER,PGR, HER2, ki-67, EGFR).Moja biopsja określiła nowotwór jako: rak inwazyjny gruczołu piersiowego, typ NST (No Special Type), kod 8500/3 co oznacza raka naciekającego. Stopień złośliwości G2. Receptor estrogenowy 100%, receptor progesteronowy 50%, HER2: 1+ (wynik ujemny), Ki67 Podtyp biologiczny: Luminarny dla określenia rodzaju leczenia są receptory – dzięki którym można określić podtyp raka piersi. W uproszczeniu można powiedzieć że są 3 główne podtypy: hormonozależny, HER2 dodatni i trójujemny. Naprawdę podział jest bardziej skomplikowany: wyróżnia się osobno podtyp Luminarny A, Luminarny B, HER2 dodatni dzieli się na taki z ujemnymi receptorami hormonalnymi i z dodatnimi. Co te wszystkie nazwy znaczą, już estrogenowy (ER) – im wyższa % wartość tym rak jest bardziej hormonowrażliwy – na estrogen. Im więcej tym progesteronowy (PgR) – im wyższa % wartość tym rak jest bardziej hormonowrażliwy – na progesteron. Im więcej tym HER2 – mogą być 4 wyniki: 0 lub 1+ oznacza wynik ujemny (czyli nie ma nadekspresji HER2); 3+ to wynik dodatni; 2+ to wynik niejednoznaczny – należy wykonać dodatkowe badanie inną metodą – FISH. Najlepiej jeśli wynik jest ujemny. Jeśli jest dodatni konieczna będzie dodatkowa terapia przeciwko proliferacji – Ki67 – to marker który mówi nam jak szybko komórki się dzielą – jeśli jest niski (5-10%) to widać że nowotwór raczej wolno rósł, jeśli jest wysoki mamy do czynienia z bardziej agresywnym nowotworem. Z wyższym Ki odpowiedź na chemioterapię może być moim przypadku uzyskany wynik był lekko zmieniany – najpierw dostałam wynik z opisem Ki<14% „Luminarny A” potem zmieniono to na Ki „Luminarny B”. Ponieważ w biopsji cienkoigłowej pachy nie stwierdzono komórek rakowych – igła nie trafiła w guzek – zlecono powtórną biopsję pachy – tym razem gruboigłową. Biopsja gruboigłowa potwierdziła że pod pachą jest przerzut – nowotwór ma takie same parametry jak ten w wynikami biopsji udaj się do kilku lekarzy w różnych szpitalach onkologicznych. Ważne jest aby zapisać się na wizyty odpowiednio wcześnie – jeszcze przed otrzymaniem wyników biopsji, bo potem może być zbyt długi czas oczekiwania. Porozmawiaj z lekarzami, zadawaj pytania, zobacz co proponuje każdy szpital. Ja, zanim stwierdziłam że zostaję na chemię w Magodencie, byłam jeszcze na wizytach w Narodowym Instytucie Onkologii (Warszawa Ursynów) i w Europejskim Centrum Zdrowia (ECZ w Otwocku). Ostatecznie wybrałam Magodent ponieważ był najbliżej mojego miejsca segregator na dokumentację związaną z chorobą – będzie dużo papierów do zbierania. Segregator noś zawsze ze sobą na wizyty – nigdy nie wiadomo co się akurat przyda. Gdy znasz już diagnozę warto wykonać badania genetyczne zarówno na NFZ (ale jest wąski zakres) oraz prywatnie na (Warsaw Genomics). Badania genetyczne można zrobić za darmo na NFZ jeśli jesteśmy w grupie ryzyka (3 osoby z rakiem piersi w rodzinie, lub jeśli matka ma/miała-dowiedz się o dokładne kryteria)-ja nie robiłam ponieważ badają tylko BRCA1, BRCA2 i chyba PALB2-czyli raptem 3 geny ,poza tym widziałam kilka opinii o tym że na NFZ nie „wyszła” mutacja a prywatnie już tak. Badania genetyczne można zrobić prywatnie-najszerszy zakres i najniższą cenę miało Są 2 rodzaje pakietów-tańszy-tylko badanie genów (70 różnych genów za ok. 600zł), oraz droższy z badaniem reakcji na leki (ibuprofen, tramadol, kodeina, znieczulenie ogólne, związki platyny, tamoksyfen, ok. 900zł). Droższy pakiet ma sens jeśli obawiasz się reakcji na znieczulenie ogólne oraz jeśli będziesz leczona związkami platyny lub tamoksyfenem (hormonozależny rak). Ja kupiłam pakiet rozszerzony, głównie dla stwierdzenia reakcji na tamoksyfen. Nie znaleziono u mnie mutacji w części dotyczącej leków też nic nie stwierdzono-wszystko w co robić badania genetyczne?W przypadku stwierdzonej mutacji któregoś z genów konieczne lub zalecane są dodatkowe środki ostrożności np. mastektomia drugiej – zdrowej piersi (wtedy też za darmo na NFZ), usunięcie jajników, częstsze badania profilaktyczne itp. Mam wynik biopsji – i co dalej?Z wynikiem biopsji udajemy się do lekarza onkologa w wybranym przez nas szpitalu. Ja ponownie poszłam do chirurga onkologa na (Magodent Warszawa). Dostałam skierowanie na założenie znacznika, tomografię komputerową -TK głowy, klatki piersiowej, jamy brzusznej i miednicy, echo serca, badanie scyntygraficzne kości, chyba nieco później dostałam skierowanie na założenie portu naczyniowego (warto poprosić o nie już na tym etapie – jeśli jest pewne że będzie chemioterapia – Nie doustna lecz wlewami).Założenie znacznika (jeśli rozważana jest operacja oszczędzająca na wizycie w gabinecie usg wszczepia się znacznik w miejscu gdzie znajduje się guz. Podczas chemioterapii guz zmaleje albo zniknie – lekarze muszą więc wiedzieć gdzie on był – jeśli nie usuwają całej piersi a jedynie jej część. Tomografia komputerowa głowy, klatki, miednicy – ma na celu znalezienie ewentualnych przerzutów do dalszych organów. Przed badaniem wykonywane jest badanie krwi, zakładany jest wenflon, następnie czekamy na wynik badania krwi 1-2h. Tomografia wykonywana jest z kontrastem – który wstrzykiwany jest podczas badania – nie miłe uczucie ale trwa kilka sekund. Należy zabrać ze sobą wodę – dużo pić po badaniu aby wypłukać serca – wykonywane przed chemioterapią – aby zobaczyć w jakim stanie jest kości – na to badanie czekałam najdłużej. Wykonałam je w Nukleomedzie (tam oddelegował mnie Magodent) na Żegańskiej w Warszawie. Badanie ma na celu sprawdzenie czy nie ma przerzutów do kości. Ok. 3-4 godziny przed badaniem podawany jest kontrast (technet), następnie wykonywane jest badanie które trwa kilka minut. Na wyniki czeka się z godzinę. Wszystko razem wychodzi z pół dnia-głównie to czekanie. Przed badaniem (i po) należy wypić dużo wody. Kontrast jest lekko promieniotwórczy w związku z tym przez dobę do 2 dni nie należy przytulać się do dzieci, sadzać na kolanach itp. Ja oddałam dzieci do dziadków na 1 portu naczyniowego – o tym dowiedziałam się zupełnie przypadkiem – a nie powinno tak być:/ Podczas biopsji pojawił się temat igieł, opowiedziałam lekarce (wykonującej usg) że mam problemy z poborem krwi, raz nawet z palca mi pobierali. Wtedy dowiedziałam się że w takim razie muszę koniecznie dostać skierowanie na założenie „portu”. Sprawdziłam w domu co to jest i o skierowanie poprosiłam. Port miałam zakładany po 1 wlewie czerwonej chemii – zdecydowanie to nie był dobry czas – najlepiej załatwić to przed chemioterapią – więc pytaj o to już od początku! Chemię podaje się najczęściej poprzez wlewy czyli kroplówki. Najczęściej chemia jest najpierw co 2-3 tygodnie a potem co tydzień – razem np. 16 wlewów. Na skutek chemii i ciągłego kłucia rąk aby założyć niezbędny wenflon mogą pojawić się problemy „ze znalezieniem żyły”, z obrzękami. Aby tego uniknąć zakłada się port naczyniowy. Port naczyniowy – co to i jak jest zakładany?Port naczyniowy zakłada się aby uniknąć ciągłego kłucia rąk w celu założenia wenflonu, jest to lepsze dla żył na rękach, ale ma też zapewne minusy, których wolałam nie zgłębiać. Port to takie wkłucie na stałe do żyły szyi. Przed operacją założenia portu wykonuje się badania krwi i czeka na wyniki. Gdy już są przebieramy się w strój do operacji i idziemy do sali zabiegowej. Pod miejscowym znieczuleniem wykonywane są 2 nacięcia skóry – jedno na szyi – gdzie jest wkłucie do żyły, a drugie niżej, nad piersią a pod obojczykiem gdzie ulokowany jest port-czyli krążek który jest widoczny pod skórą-w tym miejscu-w port- będą wbijane igły podczas poboru krwi, czy też podczas podawania chemii. Ten krążek jest połączony z wkłuciem na szyi – ale tego nie widać. Jedynie przy szyi lekko czuć przewód. Wszysto jest pod skórą, prawie nie widoczne. Port zwykle zakłada się po przeciwnej stronie niż chora pierś. Przy wkłuciach przez port prawie brak krwawienia, jest to mniej bolesne niż zakładanie wenflonu, ręce są wolne, można wygodnie siedzieć podczas wlewu. Tuż po założeniu portu miałam dziwne uczucie – jak bym miała w tym miejscu spuchniętą gulę-gdy ruszałam szyją to ją czułam – więc przez pierwszą dobę starałam się nie poruszać szyją. Na szczęście to dziwne uczucie mija po kilku dniach. Miejsce gdzie był włożony port jest zszyte oraz dodatkowo sklejone cienkim plastrem trzymającym rankę ściśniętą. Po kilku dniach plaster sam odpada (nie zdejmujemy go) a po 10 dniach, gdy rana jest zagojona idzie się do lekarza na zdjęcie szwów. Po pewnym czasie blizna zaczęła mnie pobolewać i swędzieć- zrobił się bliznowiec (fakt że miałam zakładany port po 1 wlewie chemii mógł mieć znaczenie). Teraz wiem że póki mamy szwy ranę czyści się np. octaniseptem – tylko spryskujemy ranę. Gdy się wygoi dobrze jest zastosować silikonowe plastry na blizny (lub silikon w tubce-ale plastry są wygodniejsze). Najpierw używałam żelu Contractubex opartego na naturalnych wyciągach np. z cebuli. Nie zauważyłam by redukował widoczność blizny – ale przestała mnie ona boleć i swędzieć – pojawiła się za to śmieszna żyłka (patrz zdjęcia). Potem zaś używałam plastrów silikonowych – blizna może trochę zbladła. Poniżej blizny widać 2 lekko wystające punkty – tam jest port naczyniowy (na zdjęciach słabo go widać, „na żywo” jest wyraźniej widoczny). ChemioterapiaNa podstawie wyników biopsji – receptorów, wybierane jest leczenie. Ustalony schemat dla raka hormonozależnego z obecnym przerzutem to najczęściej 4 czerwone i 12 białych chemii. Te kolory to po prostu kolor kroplówki – czerwona chemia jest naprawdę czerwona, a biała – bezbarwna. Chemia czerwona podawana jest co 3 tygodnie (czasem podaje się co 2 tygodnie-młodszym osobom-moja lekarka nie widziała jednak ku temu przesłanek), a chemia biała co tydzień. Całość, podanie wszystkich wlewów to pół dostałam 4 wlewy co 3 tygodnie: doksorubicyna (DOX) 120mg + cyklofosfamid 1200mg oraz co tydzień wlewy: paklitaksel 160mg (potem zredukowany do 128mg). Pierwszą chemię dostałam miesiąc od „wymacania” guzka, czyli (kroplówki) podawana jest w szpitalu, może być jednak w trybie „dziennym”, tak zwana „chemia dzienna” – czyli przychodzisz do szpitala, dostajesz kroplówkę, a potem wychodzisz do domu; albo „na leżąco”, na oddziale, wtedy zostaje się w szpitalu na noc. Kroplówka może być wolniej podawana, pacjent jest pod obserwacją – może być to wygodne dla starszych osób, dla tych co mogą gorzej znieść chemię, mają inne choroby, lub mają „uczulenie” na składniki chemii. Ja dostawałam chemię w trybie wygląda podawanie chemii?Ze skierowaniem na chemioterapię idziesz rano, na czczo, do szpitala, zwykle na dowolną godzinę. Ja przychodziłam między a do Magodentu na Fieldorfa. Najpierw należy zgłosić się do recepcji – zwykle do przychodni jest osobna recepcja a do szpitala osobna. Do recepcji szpitalnej oczywiście jest kolejka – czasem zanim weszłam do pokoiku recepcji mijało 10 minut, a najczęściej godzina, lub nawet 1,5 do 2h. Zależy od tego ile osób danego dnia przyjdzie i na którą. W recepcji zostawiamy skierowanie oraz w moim przypadku 2 ankiety o stanie zdrowia, zgodzie na chemię itp. Te ankiety trzeba było wypełniać przed każdą chemią – za pierwszym razem Pani recepcjonistka dała mi kartki na zaś i poleciła skserować w domu, aby mieć na kolejne wizyty. Przed każdą chemią wypełniałam te ankiety i miałam już wszystko gotowe. Pacjenci którzy byli pierwszy raz jednak nic nie mieli – wchodzili więc do pokoju recepcji 2 razy-za pierwszym razem dostawali kartki do wypełnienia, wychodzili (aby nie zajmować czasu i wydłużać kolejki) i wypełniali, jak już to zrobili mogli wejść z powrotem już bez kolejki. Mimo tego i tak zarejestrowanie każdego pacjenta trochę trwało, stąd kolejka. Gdy już się zarejestrujemy idzie się do pokoju zabiegowego na pobranie krwi (trzeba mieć skierowanie). Jak jest mniej osób i pielęgniarki nie miały przestojów to wchodzi się od razu, ale często tu też trzeba poczekać, na szczęście już trochę mniej, do pół godziny chyba. Pielęgniarki nas ważą, mierzą ciśnienie i jeśli nie mamy portu to zakładają wenflon, a jeśli mamy port to wbijają w niego igłę która przechodzi w krótki wężyk – przez ten wężyk pobierana jest krew-po pobraniu wężyk jest zamykany, ale nadal wisi (do niego podłączane będą kroplówki). To naprawdę dużo wygodniejsze niż bolesne pobrana – teraz można zjeść śniadanie. Na wyniki z laboratorium czeka się ok. 2-3 godziny. Można w tym czasie jeść, czytać, rozmawiać z innymi pacjentami. Pacjenci którzy idą na oddział (zostają na noc) są wywoływani kolejno przez pielęgniarki i zabierani na górę, na oddział szpitalny. Pacjenci z chemii dziennej mogą czekać razem z nimi, albo wejść już do sali gdzie podawana będzie chemia i tam czekać. Gdy wyniki są w systemie pojawia się lekarz – rozmawia z pacjentem i wydaje zgodę na podanie chemii – jeśli wyniki badania krwi są w normie/albo nie odbiegają aż tak dużo od normy. Jeśli wyniki są złe chemia jest przekładana np. na następny tydzień – czasem się to zdarza, ale nie ma co się tym przejmować. Lekarz wydał zgodę na chemię – od tego momentu chemia jest przygotowywana – jej rozpuszczanie może trwać nawet godzinę, więc nadal czekamy. Godzinę przed podaniem czerwonej chemii należy połknąć tabletkę przeciwwymiotną np. Ement (lekarz powinien wcześniej wypisać na nią receptę, aby można było wcześniej zakupić-chyba że szpital sam je podaje pacjentom-trzeba się upewnić). Ement składa się z 3 tabletek. Pierwsza o największej dawce substancji czynnej jest na dzień w którym dostaje się chemię, następne 2 są na 2 kolejne dni. Gdy chemia jest gotowa pielęgniarka zaprasza nas do sali. Siada się na miękkich fotelach – trochę jak te dentystyczne. Obok krzesełko na rzeczy i stojak na powieszenie kroplówek. Pielęgniarka przez wenflon/port podaje za pomocą strzykawki dodatkowe środki np. osłaniające żołądek, dodatkowe przeciwwymiotne, potem podłącza kolejno kroplówki – najpierw „płukanie”, potem chemia i na koniec znowu „płukanie”. Jeśli nasza chemia składa się z 2 kroplówek (jak moja czerwona) to pomiędzy nimi jest jeszcze dodatkowe „płukanie”.Podczas wlewów siedzimy wygodnie, możemy czytać, siedzieć na telefonie, rozmawiać z pacjentem obok, spać, jeść, w każdej chwili można iść do łazienki – pchając obok siebie stojak na kółkach, z powieszoną kroplówką. Jeśli w międzyczasie musimy iść np. na umówione wcześniej badanie obrazowe (w tym samym szpitalu) to jest możliwość odłączenia na chwilę pacjenta od kroplówki i podłączenia z powrotem gdy uboczne chemioterapii:Skutki uboczne zależą od rodzaju chemii oraz dawki, a także samego pacjenta – na każdego działa czerwona – Doksorubicyna + Cyklofosfamid: wymioty, ból głowy, osłabienie, zmęczenie, wypadanie biała – paklitaksel: lekkie pobolewania w kościach, mięśniach – takie jak przy przeziębieniu, nadwrażliwość zębów, paznokci, po kilku dawkach może wystąpić podrażnienie nerwów na końcówkach palców rąk i nóg co objawia się mrowieniem/drętwieniem końcówek palców, potem też przebarwieniami na paznokciach. Lekarz przepisuje wtedy np. Neurovit (witaminy B1, B6 i B12 w bardzo dużych dawkach – na receptę), wypadanie ja się czułam:Ok. 3h po wlewie czerwonej chemii zaczynałam źle się czuć, ból głowy, zawroty i przede wszystkim nudności. Miałam odruchy wymiotne ale takie nie do końca, czułam że są hamowane przez Ement który wzięłam. Chodzenie wszędzie z miską – dla mnie było obowiązkowe. Mimo tego że tak naprawdę to chyba z raz tylko zwymiotowałam – po pierwszej czerwonej. Po pierwszym wlewie nie było tak źle – wieczorem miałam mdłości, ale następnego dnia już nie. Tego dnia byłam u lekarza i kupowałam perukę – czułam się źle ale mogłam się przemieszczać – byłam oczywiście na czczo. Przy kolejnych wlewach było gorzej, przy ostatnim o dziwo znowu lepiej co może być związane z tym że miałam dużo wolniej podawaną kroplówkę z chemią! Pacjenci często mówią że im wolniej „kapie” tym lepiej się potem czują – zwróć na to uwagę i w razie potrzeby poproś o przykręcenie tempa podawania leku. Mdłości trwały 3 dni (łącznie z dniem chemii) – niewiele wtedy jadłam i piłam, cały czas leżałam. Przez cały dzień wciskałam w siebie po kawałeczku suchą bułkę albo jednego banana. Czwartego dnia zaczynałam normalnie jeść, ale nadal źle się czułam, głównie leżałam. Dochodziłam do siebie kolejne 3 dni – kiedy to coraz więcej jadłam i coraz więcej wstawałam z łóżka. Złe samopoczucie i silne osłabienie trwa razem z tydzień – lepiej nic nie planować w tym czasie. Kolejne 2 tygodnie człowiek czuje się już w miarę normalnie. Dokładnie tydzień po pierwszym wlewie zaczęły mi garściami wychodzić włosy. Zgoliłam je wtedy i zaczęłam nosić chusty na głowę – więcej o chustach, jaka firma i jakie rodzaje chust nosiłam napisałam tutaj. Turbany i Chusty możesz kupić TUTAJ. Lekarz onkolog nawet jeszcze przed podaniem chemii powinien wypisać druk upoważniający do kupna peruki na NFZ (refundowane jest 250zł). Za 250zł można już kupić perukę – najczęściej będzie to krótka fryzura, raczej max. do ramion – jak moja (patrz wpis o chustach). Można oczywiście dopłacić różnicę do droższej peruki. Mimo tego że miałam perukę to wolałam nosić chusty – były wygodniejsze i koniec końców wyglądałam w nich lepiej niż w peruce (nawet mój mąż to przyznał). Po białej chemii: biała chemia podawana była ze sterydami. Mogły być one podane szybko – wciśnięte strzykawką, albo powoli w formie małej kroplówki. Szybko podane powodowały u mnie w połowie wlewu senność której nie mogłam się oprzeć – oczy same mi się zamykały, nie mogłam czytać, po powrocie do domu nie miałam na nic siły i byłam bardzo senna. Jeśli sterydy były wolniej podawane – w formie wlewu nie czułam senności, mogłam cały czas czytać, a po powrocie do domu byłam senna i ociężała ale nie na tyle bym musiała się zdrzemnąć. Poza tym w dniu chemii białej efektów brak. Skutki wlewu zaczynałam odczuwać po 3-4 dniach od wlewu – w postaci pobolewania różnych miejsc i trochę gorszego samopoczucia – tak jakby jakaś choroba „mnie brała” – to są właśnie te bóle kości/mięśni. Po kilku chemiach moja lekarka cały czas pytała czy mam już mrowienie kończyn. Przed 8 wlewem białej chemii wystąpiło u mnie delikatne mrowienie – dostałam Neurovit (czyli dużą dawkę B6 i B12) a dawka Paklitakselu została zredukowana ze 160mg na 128mg (80% dawki). Po kolejnych wlewach mrowienie/drętwienie palców już mi przeszkadzało, było coraz mocniejsze i dochodziła do tego nadwrażliwość paznokci na dotyk. Pod paznokciami zaczęły pojawiać się ciemne plamy – najciemniejsze pod tymi palcami które najbardziej mi drętwiały. Po jakimś czasie (już po ostatniej chemii) ciemne plamy przeszły w białe – paznokieć się podniósł/oddzielił od skóry w tych miejscach – nic to nie bolało, po prosu musiałam uważać aby nie podważyć paznokcia bo łatwo by pękł. Jeśli zauważysz u siebie coś takiego to po prostu skróć maksymalnie paznokcie. Nie zwróciłam uwagi kiedy (bo się nie maluję) ale biała chemia spowodowała u mnie dalsze wypadanie włosów – prawie całe brwi i rzęsy i włosy na reszcie ciała. Operacja powinna być 2-4 tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Przez Święta i ferie moja miała być 6 tygodni po chemii. W związku z tym moja Pani doktor przedłużyła mi moją chemię o 2 kolejne wlewy (nadal zredukowane do 80%). Miałam zatem 14 wlewów białej chemii. Ostatni wlew dostałam chemioterapia podziałała na mój nowotwór?Po 4 wlewach czerwonej chemii miałam zrobione usg. Dowiedziałam się wtedy że guzy w piersi całkowicie zniknęły – widać tylko znacznik (gdzie były). Węzeł chłonny pod pachą miał wymiary 50x25mm, zmniejszył się do 20x7mm czyli ponad połowę!Kolejne usg miałam zrobione pod koniec białej chemii – węzeł chłonny pod pachą zmniejszył się do 16x6cm. Jak widać najbardziej spektakularne efekty dała u mnie mocniejsza czerwona chemia. Po operacji okazało się jednak że nadal widoczny na usg obszar to już nie był guz (a zwłóknienia po nim) – w badaniach histopatologicznych wyciętych tkanek nie znaleziono nowotworu. Chemia tak dobrze podziałała że wszystko zniknęło – pod pachą też! Obraz usg był mylący. W połowie białej chemii zapisz się na konsultacje do chirurga onkologa. Możesz zrobić to w kilku szpitalach – operować możesz się gdzie chcesz. Poczytaj najpierw który z lekarzy robi rekonstrukcje piersi (jeśli jesteś nią zainteresowana) – nie każdy chirurg zajmuje się tym! Na facebookowych grupach które poleciłam Ci na początku wpisu można znaleźć listy/podsumowania który lekarz w jakim mieście w Polsce robi mastektomię z rekonstrukcją (jednoczesnym wstawieniem implantu lub ekspandera). W magodencie rekonstrukcję piersi – czyli wstawienie ekspandra robi tylko 2 lekarzy. Na wizycie dowiesz się co jest niezbędne do i po operacji. Dowiedz się czy jest możliwość kupienia biustonosza pooperacyjnego w szpitalu (czasem jest).Po operacji nosi się specjalny, miękki (bez fiszbin) biustonosz, z zapięciem na haftki z przodu (bo po operacji ciężko sięgać do tyłu) który ma lekko uciskać piersi. Potrzebny jest też pas, który nosi się nad biustem, na linii obojczyków – potrzebny jest aby ekspander nie podchodził za bardzo do góry. Ja mój biustonosz (chwalonej przez pacjentki firmy Thuasne – Silima) i pas kupiłam w sklepie stacjonarnym na Targowej 12 w Warszawie – obok Stadionu Narodowego. Są tam też sprzedawane peruki i chusty na operacją dostałam skierowania na RTG klatki piersiowej, badanie krwi, EKG. Z wynikami udałam się do anestezjologa – tydzień przed operacją. Operację miałam zaplanowaną na 20 stycznia dalej…Część 2 – Operacja.

Muzykoterapia pomaga chorym na raka. Muzykoterapia, albo zwykłe słuchanie nagrań muzycznych łagodzą lęki u chorych na raka - wskazuje analiza 30 badań, którą publikuje Cochrane Library. Mogą też mieć pozytywny wpływ na nastrój, łagodzić ból i poprawiać jakość życia. Część odnośników w artykule to linki afiliacyjne.

Wolontariuszki ze Stowarzyszenia Eurydyki szyją chusty dla kobiet po chemioterapii. Dziś obdarowywały nimi pacjentki Uniwersyteckiego Centrum Onkologii w ramach II edycji akcji "Wiosna jest kobietą". Apelują też do wszystkich, którzy mają zbędne chusty, aby podzielili się nimi i sprawili, aby kobiety mogły się czuć pięknie i ze Stowarzyszenia Eurydyki doskonale wiedzą, że w chorobie onkologicznej ważne są nie tylko operacje, procedury medyczne czy stosowane leki, ale też to jak czuje się kobieta. Dlatego postanowiły weprzeć pacjentki Uniwersyteckiego Centrum Onkologii w marca w oddziałowej świetlicy kosmetyczka-wizażystka wykonywała paniom makijaże. Można też było zdobyć fantazyjne nakrycie - szczególnie ważne dla kobiet po chemioterapii. Wszystko w ramach II edycji akcji „Wiosna jest kobietą”.- Rok temu prowadziłyśmy akcję „Podziel się kobiecością” – mówiła Barbara Idźkowska, ze Stowarzyszenia Eurydyki. – Zebrałyśmy wtedy bardzo dużo chust, z których sukcesywnie szyjemy piękne i kolorowe nakrycia głowy. Dziś kolejna pula trafi do pacjentek, które właśnie są w trakcie chemioterapii. Chcemy by na wiosnę czuły się pięknie i hab. Paweł Knapp, szef Uniwersyteckiego Centrum Onkologii, nie ma wątpliwości, że dobre samopoczucie psychiczne pacjentek to jeden z filarów skutecznego leczenia:Kiedy choruje kobieta, to choruje nie tylko jej ciało, ale i dusza. U pań wielkim stygmatem choroby jest brak włosów, ten atrybut kobiecości. Oczywiście operacje, chemioterapia, procedury medyczne są ważne. Ale równie ważne jest samopoczucie naszych pań. Ważne, żeby czuły się piękne, kobiece i atrakcyjne, bo wtedy będą miały siłę by walczyć z ostatnim czasie wolontariuszki z Eurydyk uszyły 80 chust, które sukcesywnie będą przekazywane pacjentkom. Osoby, które mają zbędne apaszki, chusty czy szale, mogę je przesyłać na adres Uniwersyteckiego Centrum Onkologii w Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym w Białymstoku: Marii Skłodowskiej-Curie 24A, 15-276 Centrum Onkologii zajmuje się kompleksowym leczeniem pacjentek z nowotworami żeńskich narządów płciowych. Jest pierwszym w Polsce ośrodkiem, który otrzymało prestiżowy certyfikat Europejskiego Towarzystwa Ginekologii Onkologicznej (ESGO) i stało się akredytowanym ośrodkiem leczenia zaawansowanego raka jajnika. W UCO leczenie prowadzone jest zgodnie z europejskimi standardami. Stosowane są zaawansowane zabiegi z zakresu chirurgii ginekologii ofertyMateriały promocyjne partnera Stowarzyszenie RakujeMy Jak Chcemy to organizacja działająca w Poznaniu, oddana idei pomocy chorym na raka piersi. Pracujemy z pełnym oddaniem, aby droga chorych na raka dziewczyn i wszystkich potrzebujących dookoła była łatwiejsza. Nasze cele to między innymi: Prowadzenie grupy wsparcia na FB. Krawcowe w klinice. Uszyły chusty dla chorych kobiet Data utworzenia: 28 października 2017, 20:20. Uniwersytecka sala wykładowa zamieniła się w wielką szwalnię. W sobotę wolontariuszki rozpoczęły szycie chust dla kobiet chorujących na raka. Przyszły jak mówią z potrzeby serca. Skrzyknęły się w ciągu kilku minut. Uszyły 116 chust dla chorych kobiet Katowice. Szycie chust dla kobiet w Uniwersyteckim Centrum Klinicznym Foto: Michał Legierski / Edytor – Rzeczniczka Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego w Katowicach wiedziała, że mam pracownię krawiecką. Poprosiła mnie o udział i pomoc w zebraniu innych krawcowych – opowiada Katarzyna Jankowska (30l.) z Zabrza. Zabrały do samochodów maszyny, sponsorzy dali 90 metrów materiału. Akcja szycia chust dla chorych na nowotwór zaczęła się w sobotę o godz. 9. W ciągu czterech godzin uczyły aż 116 chust, chociaż zakładały, że czasu starczy im tylko na 60. – Dając swój czas, zrobiłyśmy coś dobrego dla innych – mówią kobiety. Praca szła pełną parą. Jedna kroiła, inna szyła, kolejna prasowała. Upływający czas odmierzał stukot maszyn krawieckich. A efekty są oszałamiające. Powstały kolorowe chusty w różnych wzorach. Były jesienne jabłka, rowery, sówki, gwiazdki, śnieżynki, serduszka, klasyczna krata czy grochy. Chusty trafią na oddział Radioterapii i Onkologii Klinicznej. Tam pacjentki będą mogły wybrać swój ulubiony wzór i kolor. Chusty wymyśliła Grażyna Koniorczyk. Pacjentka katowickiej kliniki przy Ceglanej zmarła na początku tego roku. Chciała, by kobiety, które tracą włosy w czasie chemioterapii poczuły się atrakcyjne. Kolorowe chusty miały także chronić skórę głowy przed słońcem i wiatrem. Zobacz także Chusty wymyślone przez panią Grażynę rozeszły się w mig. Pacjentki zaczęły się o nie upominać. Dlatego klinika zorganizowała akcję po raz kolejny. To nie koniec. Kolejna odsłona już w marcu. Nie wykluczone, że uda się zorganizować maraton szycia chust. Chętnych, by wesprzeć akcję, po dzisiejszym spotkaniu, z pewnością nie zabraknie. Pacjenci grają w szachy Horror w centrum onkologii. Tak walczą z rakiem! /7 Katowice. Szycie chust dla kobiet w Uniwersyteckim Centrum Klinicznym Michał Legierski / Edytor Wolontariuszka szyjąca chustę na głowę dla kobiet chorych na nowotwór /7 Katowice. Szycie chust dla kobiet w Uniwersyteckim Centrum Klinicznym Michał Legierski / Edytor Krojenie chust dla kobiet chorujących na raka /7 Katowice. Szycie chust dla kobiet w Uniwersyteckim Centrum Klinicznym Michał Legierski / Edytor Kolorowe chusty dla pacjentek onkologicznych uszyte przez wolontariuszki w Uniwersyteckim Centrum Klinicznym /7 Katowice. Szycie chust dla kobiet w Uniwersyteckim Centrum Klinicznym Michał Legierski / Edytor Wolontariuszki szyjące kolorowe chusty dla pacjentek onkologicznych /7 Katowice. Szycie chust dla kobiet w Uniwersyteckim Centrum Klinicznym Michał Legierski / Edytor Krawcowa w trakcie szycia kolorowej chusty dla kobiet po chemioterapii /7 Katowice. Szycie chust dla kobiet w Uniwersyteckim Centrum Klinicznym Michał Legierski / Edytor Wolontariuszki szyjące chusty w Uniwersyteckim Centrum Klinicznym /7 Katowice. Szycie chust dla kobiet w Uniwersyteckim Centrum Klinicznym Michał Legierski / Edytor Katarzyna Jankowska (30l.) z Zabrza z uszytą chustą dla pacjentek Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego Masz ciekawy temat? Napisz do nas list! Chcesz, żebyśmy opisali Twoją historię albo zajęli się jakimś problemem? Masz ciekawy temat? Napisz do nas! Listy od czytelników już wielokrotnie nas zainspirowały, a na ich podstawie powstały liczne teksty. Wiele listów publikujemy w całości. Wszystkie historie znajdziecie tutaj. Napisz list do redakcji: List do redakcji Podziel się tym artykułem: Czy to prawda, że rak żywi się cukrem? To pytanie nurtuje wielu pacjentów onkologicznych. Jest to temat złożony i warto przyjrzeć mu się bliżej, by zrozumieć, jakich wyborów żywieniowych warto dokonywać w codziennej diecie. Cukier to produkt, który potrafi mocno zaniepokoić osoby chorujące na nowotwory. W mediach można bowiem trafić na informacje, że cukier stymuluje rozwój Rehabilitacja chorych po usunięciu krtani (laryngektomii) obejmuje: wytworzenie głosu i mowy zastępczej oraz rehabilitację społeczną, rozpatrywaną na płaszczyźnie rodzinnej, zawodowej i środowiskowej. Usunięcie krtani sprawia, że droga oddechowa ulega skróceniu. Powietrze przepływa bezpośrednio z tracheostomy do tchawicy i płuc. Nie jest ono oczyszczone, ogrzewane ani nawilżane w jamie nosowej. Jest kilka razy chłodniejsze, suche i zanieczyszczone. Dlatego konieczne jest osłanianie tracheostomy specjalnym filtrem lub zwykłą (uszytą z kilku warstw gazy) osłonką. Ważne jest utrzymanie odpowiedniej wilgotności powietrza (ok. 60%), przede wszystkim w pomieszczeniach mieszkalnych. Istnieje też pewne niebezpieczeństwo przy spożywaniu gorących napojów i posiłków. Nie ma już możliwości dmuchania oraz wciągania powietrza równocześnie z piciem i jedzeniem, co może spowodować oparzenie jamy ustnej lub przełyku. Pacjent musi więc zawsze sprawdzić temperaturę potraw. Najbardziej przykrą konsekwencją operacji usunięcia krtani jest niemożność porozumiewania się dźwięcznym głosem. W wymiarze psychologicznym chory jest zawieszony między zagrożeniem życia a wyleczeniem i często zadaje sobie wiele pytań o charakterze egzystencjalnym. Przede wszystkim nurtuje go pytanie, jak będzie się komunikować w życiu prywatnym, zawodowym, towarzyskim i w szerszym uczestnictwie społecznym. Celem rehabilitacji psychologicznej jest zmiana sytuacji niepomyślnej w pomyślną. Bardzo ważne jest opanowanie świadomego, kontrolowanego oddychania przeponowego koniecznego do uczenia się mowy przełykowej. Większość osób z czasem uczy się tzw. mowy zastępczej, lecz w pierwszym okresie pooperacyjnym trudności w komunikowaniu się są często przyczyną zniecierpliwienia i zniechęcenia. Sposobem na pokonanie tych przygnębiających uczuć jest skoncentrowanie się na nauce mowy zastępczej. Ćwiczenia wprowadzające do nauki głosu i mowy zastępczej korzystnie jest zacząć jeszcze przed operacją. Właściwą rehabilitację rozpoczyna się po wygojeniu rany, najlepiej jeszcze podczas pobytu w szpitalu. Pierwsze ćwiczenia powinny być prowadzone przez logopedę, by nie powstały i nie utrwaliły się nieprawidłowe nawyki utrudniające opanowanie mowy zastępczej. Najlepszym sposobem komunikowania się po operacji usunięcia krtani jest wyuczona mowa przełykowa. Najistotniejsze w procesie rehabilitacji głosu jest uzyskanie dźwięcznego odbicia z przełyku. Odbijanie powietrza cofającego się z żołądka lub przełyku fizjologicznie występuje u większości ludzi najczęściej po jedzeniu. Głośne odbicie uważa się powszechnie za odgłos nieestetyczny, jednakże w rehabilitacji jest on niezbędny do formowania głosu i mowy przełykowej. Jakość mowy przełykowej oraz szybkość jej opanowania zależy nie tylko od wytrwałości i systematyczności ćwiczącego. Wyniki dotyczące rehabilitacji mowy zastępczej uzyskiwane u chorych po usunięciu krtani bez/i z wszczepioną protezą głosową typu Provox wskazują na lepszą jakość głosu zastępczego oraz lepsze możliwości komunikowania u pacjentów z wszczepioną protezą głosową. Najlepszym sposobem komunikowania się po operacji usunięcia krtani jest wyuczona mowa zastępcza z wykorzystaniem wszczepionej śródoperacyjnie protezy głosowej. Chorzy, którzy nie opanują mowy przełykowej, mówią pseudoszeptem i mają duże trudności z komunikowaniem się z otoczeniem. Dodatkowe informacje można uzyskać korzystając z poniższych adresów: Bydgoskie Stowarzyszenie Laryngektomowanych Pozostałe adresy: Polskie Towarzystwo Laryngektomowanych Lubuskie stowarzyszenie osób bez krtani „Ruktus” Rehabilitacja głosu i mowy z wykorzystaniem protezy głosowej 90149 - Piksantron w leczeniu chorych na chłoniaki złośliwe na: Leczenie chorych na chłoniaki rozlane z dużych komórek B oraz inne chłoniaki Bkomórkowe; 2) usunięto program lekowy wraz z kodem: 90172 - Leczenie chorych na zaawansowanego raka szyjki macicy ^{Zgodnie ze swoją misją, Redakcja dokłada wszelkich starań, aby dostarczać rzetelne treści medyczne poparte najnowszą wiedzą naukową. Dodatkowe oznaczenie "Sprawdzona treść" wskazuje, że dany artykuł został zweryfikowany przez lekarza lub bezpośrednio przez niego napisany. Taka dwustopniowa weryfikacja: dziennikarz medyczny i lekarz pozwala nam na dostarczanie treści najwyższej jakości oraz zgodnych z aktualną wiedzą medyczną. Nasze zaangażowanie w tym zakresie zostało docenione przez Stowarzyszenie Dziennikarze dla Zdrowia, które nadało Redakcji honorowy tytuł Wielkiego Edukatora. Sprawdzona treść data publikacji: 09:58, data aktualizacji: 10:04 ten tekst przeczytasz w 4 minuty Według ekspertów Instytutu Żywności i Żywienia w Warszawie, spora część pacjentów z chorobą nowotworową, umiera nie w wyniku spustoszenia, jakie powoduje choroba nowotworowa, ale z powodu niedożywienia. BaderElbert / iStock Potrzebujesz porady? Umów e-wizytę 459 lekarzy teraz online Jak powinna wyglądać dieta pacjenta onkologicznego? Ogólne zasady żywienia pacjenta z chorobą nowotworową Pamiętaj - białko to podstawa Dieta chorego na nowotwór – co robić kiedy posiłki nie wystarczają? Materiał powstał we współpracy z Nutramil Complex. Okazuje się, że problem niedożywienia dotyczy nie tylko krajów tzw. Trzeciego Świata, o niskim poziomie rozwoju ekonomicznego. Wielu chorych na nowotwór diagnozowanych jest właśnie pod kątem niedożywienia. Odpowiednio skomponowana dieta dostarcza zdrowemu organizmowi wszystkich potrzebnych składników do funkcjonowania organizmu. Jeżeli jest właściwie zbilansowana dostarcza 100% potrzebnych składników odżywczych, witamin i minerałów. Szczególną zaś rolę, odgrywa u pacjentów zmagających się z chorobą nowotworową, która powoduje zmiany w metabolizmie pokarmów. Nowotwór powodować może również upośledzenie wchłaniania niektórych składników pożywienia – witamin czy minerałów. Dieta pacjenta onkologicznego pełni więc niezwykle istotną rolę: ma pomóc utrzymać beztłuszczową masę mięśniową, dawać siłę pacjentowi do walki z chorobą, jest elementem terapii, pomaga również niwelować działania niepożądane terapii oraz wspiera układ odpornościowy pacjenta. Jak powinna wyglądać dieta pacjenta onkologicznego? U pacjenta z chorobą nowotworową należy zrezygnować z wszystkich restrykcyjnych diet. Posiłki mają być tak skomponowane, aby dostarczyć wystarczającą ilość energii (kcal), węglowodanów, tłuszczy oraz pełnowartościowego białka. Działania niepożądane chemioterapii i radioterapii mogą obejmować problemy związane z przyjmowaniem pokarmów, takie jak: nudności, wymioty, biegunki, jadłowstręt. Pacjenci skarżą się również często na biegunki lub zaparcia. Często, nawet po niewielkiej ilości posiłku chory czuje sytość, czy nawet przepełnienie. Może to prowadzić do chudnięcia pacjenta. Dlatego jadłospis chorego powinien być tak skonstruowany, aby nawet w niewielkiej ilości posiłku zawrzeć maksimum wartości odżywczych. Bardzo ważne jest aby pamiętać o przyjmowaniu odpowiedniej ilości płynów w ciągu dnia (min. 2 litry dziennie). Ogólne zasady żywienia pacjenta z chorobą nowotworową Przygotowując posiłki warto zastosować kilka zasad: porcje powinny być małe objętościowo, posiłki powinny być spożywane często - 5-7 razy dziennie (co 2-3 godziny), każdy posiłek powinien być odpowiednio zbilansowany, tzn. zawierać odpowiednie proporcje w ilości białka, tłuszczy, cukrów, minerałów i witamin, posiłek powinien być pełnowartościowy, ale również smaczny, koniecznie należy uwzględniać preferencje smakowe osoby chorej na nowotwór, unikaj monotonii w diecie - pamiętaj aby urozmaicać jadłospis (przykładowo: źródłem białka jest chude mięso, tofu, jajka, a także ryby), unikaj potraw o bardzo intensywnym zapachu, który mógłby zniechęcić chorego do jedzenia, do posiłku dodaj tłuszcz roślinny, tłuste mleko i jego przetwory, jeżeli pacjent nie toleruje ostrych przypraw - wyklucz je z jadłospisu, miedzy posiłkami, poza wodą, można podawać choremu wysokoenergetyczne napoje, np. soki owocowe lub koktajle na bazie mleka. Warto również sięgnąć po żywność specjalnego przeznaczenia medycznego, np. Nutramil Complex Protein. Są to produkty w formie granulatu i mogą być przygotowane w postaci pysznego koktajlu (występuje w 3 smakach: neutralnym, waniliowym i truskawkowym), jeżeli pacjent jest w trakcie radioterapii, soki ze świeżych owoców, ze względu na dużą zawartość kwasów owocowych mogą powodować podrażnienia śluzówki. Możesz spróbować podać, względnie dobrze tolerowane soki z buraków, marchwi czy innych warzyw korzeniowych, jak tylko jest to możliwe przygotowuj ulubione potrawy chorego, wzmacniając preferowane smaki. Jeżeli chory ma podrażnienia w obrębie jamy ustnej pamiętaj, aby konsystencja potraw była taka, aby pacjent mógł bez problemu je spożyć. Jeżeli dla chorego na nowotwór problemem jest spożywanie potraw stałych przygotuj je w formie papek. Ale pamiętaj, nie miksuj wszystkiego razem, aby nie stracić ładnego wyglądu potraw. Warto również ograniczyć spożywanie soli i tłuszczów zwierzęcych. Nie wszystkie diety są zdrowe i bezpieczne dla naszego organizmu. Przed rozpoczęciem jakiejkolwiek diety zalecana jest konsultacja z lekarzem, nawet jeśli nie masz żadnych problemów zdrowotnych. Przy wyborze diety nigdy nie kieruj się panującą modą. Pamiętaj, że niektóre diety, ubogie w poszczególne składniki odżywcze czy mocno ograniczające kalorie oraz monodiety mogą być wyniszczające dla organizmu, niosą ryzyko zaburzeń odżywiania, a także mogą powodować wzrost apetytu przyczyniając się do szybkiego powrotu do dawnej wagi. Pamiętaj - białko to podstawa Na każdym etapie terapii choroby nowotworowej należy pamiętać, aby posiłki były bogate w białko. Chory zmagający się z nowotworem potrzebuje go więcej do regeneracji uszkodzonych komórek, lepszego gojenia się ran pooperacyjnych, a także właściwego funkcjonowania układu odpornościowego. Eksperci uważają, że u pacjentów z prawidłową czynnością nerek, nawet 2 g białka na kg masy ciała dziennie jest bezpieczne2. Żródła białka w dieche chorego na nowotwór: chude białe mięso, mięso ryb, jajka, sery i przetwory mleczne, warzywa strączkowe, nasiona, orzechy tofu. Dieta chorego na nowotwór – co robić kiedy posiłki nie wystarczają? Zapotrzebowanie pacjenta onkologicznego na energię może być wyższe nawet o 20%, niż u osoby zdrowej. Organizm walcząc z nowotworem potrzebuje i wykorzystuje więcej energii niż organizm osoby zdrowej. Jeżeli pacjent ma problemy z przyjmowaniem właściwej ilości pokarmu, szybko odczuwa sytość może dojść do niedożywienia, a co za tym idzie może wzrosnąć ryzyko powikłań terapii nowotworowej i wyniszczenia organizmu chorego. Warto rozważyć w takiej sytuacji włączenie żywności specjalnego przeznaczenia medycznego, nazywanej doustnymi suplementami pokarmowym (w skrócie ONS – ang. oral nutritional supplements). Produkty, np. Nutramil Complex, będąc pełnowartościowymi dietami, mogą zastąpić posiłek. Są również doskonałym wysokoenergetycznym uzupełnieniem codziennej diety chorego. ONS możne spożywać w postaci przygotowanego płynu lub dodać do posiłku zwiększając tym samym jego energetyczność. Preparaty wysokobiałkowe (np. Nutramil Complex Protein) dodane do dania wzbogacą je nie tylko pod względem samej energetyczności posiłku, ale zapewnią również wyższą podaż białka, tak potrzebnego pacjentowi do walki z nowotworem. Nutramil Complex Protein w formie granulatu, dostępny jest w trzech smakach: waniliowym, truskawkowym i neutralnym. Można dodać go do potraw – sałatek, zup, jogurtów czy ciast. Nutramil complex Protein można również przyrządzić w postaci smacznego koktajlu i podać choremu jako samodzielny posiłek. Ważne aby wszelkie wątpliwości żywieniowe rozwiewać przy udziale dietetyka lub lekarza. To specjalista pomoże dobrać odpowiednie składniki odżywcze jeżeli z jakichś powodów pacjent ma problemy z przyjmowaniem posiłków. Materiał powstał we współpracy z Nutramil Complex. odżywianie w chorobie nowotór choroba nowotworowa dieta w raku zdrowe odżywianie Skórne objawy chorej trzustki Produkuje hormony i sok trzustkowy — substancje, bez których nie możemy żyć. Niestety, nie ostrzega nas, kiedy ma kłopoty. Dowiedz się, jakie zmiany na skórze... Zuzanna Opolska Twoje ręce tak wyglądają? Możesz być poważnie chory. Nie lekceważ tego Dłonie są wizytówką człowieka. A czy zdajesz sobie sprawę z tego, że mogą także wiele powiedzieć o twoim stanie zdrowia? Okazuje się, że to właśnie na dłoniach... Joanna Murawska Rośnie liczba zakażeń HIV w Polsce. Chorzy boją się rozmawiać z lekarzami Liczba osób, u których wykryto zakażenie wirusem HIV w Polsce w 2022 r., jest wyższa niż rok wcześniej. I to dwukrotnie. Wielu zakażonych wypiera tę informację.... PAP Przybywa chorych na COVID-19 w Wielkiej Brytanii. Najczęściej zgłaszają trzy objawy Liczba przypadków COVID-19 w Wielkiej Brytanii systematycznie rośnie z tygodnia na tydzień. Groźba piątej fali wisi nad tym krajem. Obecnie chorzy najczęściej... Klaudia Torchała Kim Dzong Un wytypował "pacjenta zero". Miał wejść na wzgórze i wrócić chory na COVID-19 Korea Północna twierdzi, że zidentyfikowała źródło epidemii COVID-19. Jednak niezależni eksperci sceptycznie podchodzą do twierdzeń, ponieważ państwowe media... Paweł Radny Monika Miller nieuleczalnie chora. "Zaczęły się problemy z oddychaniem i wymiotowaniem" Monika Miller wyznała, że choroba, z którą zmaga się od lat, wywołała u niej kolejne dolegliwości. Gwiazda nie zdradziła, na co konkretnie choruje, ale przyznała,... Anna Górska Co się dzieje z rakiem piersi w nocy? "Kiedy chora osoba śpi, budzi się guz" Nowotwory piersi należą do najczęstszych rodzajów raka atakujących ludzkość. Co roku chorobę diagnozuje się u 2,3 mln osób. Odkrycie uczonych ze Szwajcarii może... PAP Połowa pacjentów z chorym sercem miała prawidłowy wynik badania. Przełom w diagnostyce Do niedawna, kiedy dostępność diagnostyki mikrokrążenia była bardzo ograniczona (a dla polskich pacjentów w zasadzie niedostępna), do 45 proc. chorych z bólem w... Materiały prasowe Dobre wieści dla chorych na tarczycę. Poranna kawa nie wpływa na działanie leku Lek stosowany w leczeniu niedoczynności tarczycy powinno się przyjmować nie tylko na czczo, ale co najmniej na pół godziny przed poranną kawą — takie zalecenia... Klaudia Torchała Chore nerki nie bolą. Lekarka: sygnał alarmowy zobaczysz, oddając mocz Kojarzone głównie z funkcją wydalniczą, w rzeczywistości odpowiadają za wiele więcej obszarów i funkcji organizmu. Kiedy chorują, nie bolą, ale to sytuacja tym... Polskie Towarzystwo Medycyny Nuklearnej}

Na stronie Centrum Kryzysowego znajdują się kompleksowe informacje na temat raka piersi, raka płuca oraz raka jajnika. Telefon zaufania dla Pacjentów z nowotworem – PTPO Infolinia Onkologiczna Polskiego Towarzystwa Psychoonkologicznego (telefon zaufania dla chorych na raka) została uruchomiona w 2012 roku w Gdańsku.

Zdajemy sobie sprawę, że osoby z chorobą nowotworową zmagają się nie tylko z uciążliwym leczeniem, czy brakiem środków finansowych, ale często również z brakiem wiedzy i informacji, które mogłyby im pomóc w chorobie. Dlatego przedstawiamy listę przydatnych stron internetowych, które warto znać. – Jeden z naszych projektów, przewodnik po przyjaznych placówkach onkologicznych. Zawiera listę szpitali, przychodni, ośrodków diagnostycznych i ośrodków radioterapii z całego kraju oraz listę lekarzy, zajmujących się leczeniem chorób nowotworowych. Umożliwia ocenę każdej placówki i lekarza oraz zapoznanie się z opiniami innych – Nasz drugi projekt, umożliwiający znalezienie placówki, w której najszybciej można zapisać się na rezonans magnetyczny, tomografię komputerową lub badanie PET-CT w ramach NFZ. Nasi pracownicy codziennie dzwonią do ośrodków diagnostycznych i podając się za pacjenta zdobywają rzetelne informacje o długości – Porównywarka cen badań metodą rezonansu magnetycznego, tomografii komputerowej, PET/CT i PET/MR. Umożliwia znalezienie placówki, w której najtaniej można zrobić badanie diagnostyczne oraz zapisanie się na badanie przez – Nasz nowy portal, uruchomiony w listopadzie 2018 roku. Przedstawia leki onkologiczne zarejestrowane w Unii Europejskiej od 2004 roku, wraz z informacją czy są refundowane przez – Wyszukiwarka leków dostępnych w aptekach z całego kraju. Umożliwia też zarezerwowanie leku przez internet i odbiór w (po angielsku) – Wyszukiwarka badań klinicznych z całego świata. Umożliwia znalezienie możliwości na bezpłatną terapię lekiem będącym w fazie – Baza badań klinicznych prowadzonych w – Wyszukiwarka badań klinicznych prowadzonych przez firmę (po angielsku) – Wyszukiwarka publikacji naukowych z medycyny. Umożliwia znalezienie rzetelnych informacji na temat substancji badanych w leczeniu – Treść programów lekowych Ministerstwa Zdrowia. Zawiera informacje o aktualnie refundowanych innowacyjnych lekach i kryteriach kwalifikacji do leczenia w ramach z bazą wiedzy na temat chorób – Nasz serwis na temat medycyny personalizowanej. Zawiera poradnik na temat badań genetycznych i molekularnych oraz leków celowanych, stosowanych w raku piersi, raku płuca, raku jelita grubego, raku jajnika, czerniaku, przewlekłej białaczce szpikowej, przewlekłej białaczce limfocytowej, szpiczaku plazmocytowym oraz w – Serwis medycyny niekonwencjonalnej prowadzony przez Polską Ligę Walki z Rakiem. Zawiera aktualne i rzetelne informacje na temat alternatywnych, niekonwencjonalnych i komplementarnych terapii, stosowanych często przez chorych na – Portal onkologiczny zawierający szeroki zbiór artykułów na temat chorób – Baza wiedzy na temat immunoterapii – Poradniki dla osób z chorobą nowotworową stworzone w ramach Programu Edukacji Onkologicznej Fundacji „Tam i z powrotem” i Polskiego Towarzystwa Onkologii innych organizacji wspierających chorych na – Polska Unia Onkologii, prowadzi bezpłatną infolinię dla chorych i ich – Fundacja Psychoonkologii i Promocji Zdrowia z Warszawy. Prowadzi grupę wsparcia i warsztaty dla osób chorych i ich – Stowarzyszenie Unicorn, Centrum Psychoonkologii z Krakowa. Oferuje konsultacje z psychoonkologiem, terapię simontonowską, treningi umiejętności psychologicznych i inne formy wsparcia psychicznego dla osób chorych i ich – Fundacja Rak’n’Roll Wygraj Życie! Prowadzi program opieki dla kobiet w ciąży chorych na raka (Boskie Matki) oraz program iPoRaku, który zapewnia pomoc psychologiczną, psychotraumatologiczną i w obszarze zawodowym dla ozdrowiałych – Fundacja OnkoCafe – Razem Lepiej. Prowadzi Klub Pacjenta i zajęcia rehabilitacyjne na basenie dla chorych na raka (Warszawa). Wydała poradnik „Hematologia”, który zawiera najważniejsze informacje o chorobach nowotworowych – Fundacja Pokonaj Raka. Organizuje aktywne wyjazdy, np. w góry dla osób z doświadczeniem – Fundacja Carita – Żyć ze Szpiczakiem. Specjalizuje się w pomocy chorym na szpiczaka mnogiego, organizuje spotkania – Stowarzyszenie Mężczyzn z Chorobami Prostaty „Gladiator”. Specjalizuje się w pomocy osobom z chorobami nowotworowymi układu – Federacja Stowarzyszeń Amazonki, spis Klubów Amazonek z całej – Forum dla pacjentek z rakiem piersi, prowadzone przez Fundację No – Stowarzyszenie Przyjaciół Chorych na Chłoniaki „Przebiśnieg”. Zapewnia pomoc psychologiczną i kontakt z wolontariuszami, którzy sami przeszli leczenie – Stowarzyszenie Chorych na Czerniaka. Zrzesza chorych, którym podawana jest szczepionka przeciw czerniakowi – nowatorska metoda prof. Andrzeja Mackiewicza, który prowadzi badania nad – Fundacja Gdyński Most Nadziei. Organizuje Akademię Walki z Rakiem, w ramach której chorzy mogą skorzystać z konsultacji psychologa, dietetyka, fizjoterapeuty, pracownika socjalnego, osoby duchownej. Prowadzi kampanię społeczno-edukacyjną „Odważni Wygrywają” poświęconą rakowi – Ogólnopolska Organizacja Kwiat Kobiecości. Specjalizuje się w pomocy pacjentkom z rakiem szyjki macicy i rakiem – Stowarzyszenie Pomocy Chorym na Mięsaki „Sarcoma”. Publikuje poradniki dla chorych na – Stowarzyszenie PBS, specjalizuje się w pomocy chorym na przewlekłą białaczkę – Stowarzyszenie Niebieski Motyl, specjalizuje się w pomocy chorym na raka – Stowarzyszenie Pomocy Chorym na GIST, publikuje poradniki dla pacjentów z nowotworami podścieliskowymi przewodu – Forum internetowe prowadzone przez Fundację Dum Spiro bezpłatne wsparcie dla – Centrum Edukacji Onkologicznej OKNO. Prowadzi bezpłatne warsztaty żywieniowe i grupy wsparcia dla pacjentów onkologicznych.

CINEMOOD Storyteller: Samodzielny projektor multimedialny 3 w 1. Kup teraz w AmazonZ Amazon. Podczas leczenia raka często jesteś tak słaby, że jedyne, co możesz zrobić, to usiąść wygodnie i oglądać telewizję lub filmy. Ten samodzielny projektor multimedialny jest na tyle mały, że można go przenosić, ale zapewnia obraz o

- Liść sałaty, plaster mortadeli, masło i kilka kromek chleba - tak wygląda śniadanie pacjenta chorego na raka – twierdzi Szymon Chrostowski z Polskiej Koalicji Pacjentów Onkologicznych. - Więźniowie jedzą lepiej - dodaje. Zobacz film: "Skutki uboczne leczenia raka żołądka" 1. Chorzy są niedożywieni i wyniszczeni Dr Stanisław Kłęk, chirurg i prezes Polskiego Towarzystwa Żywienia Pozajelitowego, Dojelitowego i Metabolizmu podkreśla, że pacjenci na oddziałach onkologicznych są niedożywieni i wyniszczeni, bo nie mają włączonej odpowiedniej diety. Sytuacja dotyczy od 10 do 70 proc. chorych, szczególnie z nowotworami głowy i szyi oraz górnego przewodu pokarmowego. - W Polsce nie docenia się diet, które wspomagają leczenie. Nie traktuje się żywienia jako ważnego etapu w terapii. Nawet na studiach medycznych niewiele mówi się na ten temat - zaznacza specjalista. Dr Kłęk podkreśla, że sukces leczenia zależy właśnie od odpowiedniej diety, która poprawia i uzupełnia leczenie. - Jeśli pacjent odżywia się prawidłowo, lepsze są rokowania w leczeniu i dłużej żyją po zakończeniu terapii. Chory niedożywiony gorzej znosi chemię i radioterapię. Leczenie jest mniej skuteczne, a czasami nawet terapię się przerywa - tłumaczy medyk. Z przeprowadzonych w USA badań wynika, że niedożywieni chorzy o 6 dni dłużej leżą w szpitalu, a ich leczenie jest dwukrotnie droższe. Zdaniem Danuty Gajewskiej, prezes Polskiego Towarzystwa Dietetyki, konsultacje dietetyczne powinien mieć zarówno pacjent w trakcie leczenia onkologicznego, jak i w okresie remisji choroby. Pod opieką dietetyka powinien pozostawać także w ramach profilaktyki. - Problem ten dotyczy nie tylko pacjentów onkologicznych, ale także diabetologicznych, nefrologicznych, kardiologicznych i wielu innych – wyjaśnia Danuta Gajewska. Pacjenci onkologiczni karmieni są w różny sposób, zależnie od zaawansowania choroby. W sposób doustny, do diety włącza się także specjalne preparaty odżywcze oraz za pomocą zgłębnika i dożylnie. 2. Śniadanie, obiad, kolacja za 6 zł Specjaliści są zgodni. Według nich wpływ na sytuację ma wiele czynników. - Szpitale mają śmiesznie niską stawkę dzienną na żywienie. Niestety, jeśli na czymś placówki medyczne mogą oszczędzić, to właśnie na tym – podkreśla Szymon Chrostowski, prezes Polskiej Koalicji Pacjentów Onkologicznych. W Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej dzienna stawka wynosi 6,55 zł. Jadłospis jest ustalany na siedem dni. Przygotowana jest dieta lekkostrawna oraz dla osób ze schorzeniami laryngologicznymi. Marta Jach, kierownik kuchni szpitala tłumaczy, że w porównaniu z innymi szpitalami nie jest to zbyt niska kwota, gdyż w innych placówkach wynosi nawet 5 zł. 3. Dietetycy poszukiwani Dużym problemem jest brak dietetyków, którzy profesjonalnie mogliby się zająć chorymi. - A jeśli pracują w szpitalach, to nikt się z nimi nie liczy. Mają związane ręce. Znają dzienną stawkę żywieniową, w której muszą się zmieścić - tłumaczy Chrostowski. Dietetyków brakuje także w lubelskim COZL. - Nie ma ich na oddziałach, nikt nie ustala pacjentom indywidualnych diet ani nie rozpisuje jadłospisów chorym po wyjściu ze szpitala. Przyznaję, że to bardzo ważne, dietetycy są potrzebni - zaznacza kierownik kuchni. Jach zdradza, że kadra medyczna szpitala powiększy się o specjalistów od żywienia, gdy zostanie skończona budowa gmachu kliniki. Na razie trudno ocenić kiedy. Danuta Gajewska, prezes PTD wyjaśnia, że dietetycy znaleźliby zatrudnienie, gdyby nie brak systemowych rozwiązań. - Dietetyków nie brakuje, są kształceni są na poziomie licencjata i magistra od wielu lat, ale brakuje systemowych rozwiązań, które umożliwiłyby ich zatrudnianie. Brakuje także rozwiązań, które pozwoliłyby na uzyskanie specjalizacji dietetyka onkologicznego . Żywienie w onkologii, to problem znany od dawna i nadal nierozwiązany - tłumaczy. Dlatego w Polsce szpitali, w których pracują zespoły żywieniowe, jest niewiele. Co więcej, tylko w nielicznych placówkach dietetycy pracują na etatach. Nie ma także żadnych statystyk dotyczących dietetyków zatrudnionych w sektorze prywatnym. 4. Raka trzeba zagłodzić? Wpływ na sytuację ma także błędne myślenie pacjentów. Nie są świadomi, jak ważna jest dieta. Wierzą w koncepcję, że raka trzeba zagłodzić. - Powszechnie sądzą, że tym sposobem pokonają chorobę. I takie informacje na oddziałach wzajemnie sobie przekazują. Tymczasem niedożywieni pacjenci są bardziej osłabieni i trudniej się ich leczy. Nie ułatwia to walki z rakiem - podkreśla Chrostowski. polecamy

Nic na tym świecie nie jest niemożliwe do osiągnięcia, gdy masz nadzieję po swojej stronie. Zaprzyjaźnij się z nadzieją, a będziesz nie do powstrzymania na drodze do wyzdrowienia. Stałeś się moim bohaterem, gdy tylko zobaczyłem, jak się uśmiechasz w obliczu raka. Twoja siła, odwaga i determinacja są naprawdę inspirujące.

Poniżej przypominamy podstawowe informacje z zakresu przetwarzania danych, które dostarczasz podczas korzystania z naszej tą wiadomość, zgadzasz z poniższymi działaniami i strona wykorzystuje pliki cookies (tzw. ciasteczka), abyśmy mogli świadczyć naszym Użytkownikom usługi na najwyższym poziomie. Ciasteczka pozwalają nam na:1)zapewnienie bezpieczeństwa podczas przeglądania stron. 2)rozwój naszych usług, dzięki wykorzystaniu danych w celach analitycznych i statystycznych. Sposób w jaki wykorzystujemy pliki cookies, możesz określić w ustawieniach swojej przeglądarki. Jeżeli korzystasz z domyślnych ustawień swojej przeglądarki, pliki cookies będą automatycznie zapisywane na Twoim osobowe, które przekażesz podczas korzystania z formularz kontaktowego, lub zapytania ofertowego. Podanie danych jest dobrowolne, ale niezbędne do udzielenia informacji. Przysługuje Ci prawo dostępu do swoich danych i do ich sprostowania, ograniczenia przetwarzania danych osobowych lub do ich usunięcia oraz prawo sprzeciwu wobec przetwarzania danych. W przypadku naruszenia zasad przetwarzania danych, Wykonawcy przysługuje prawo wniesienia skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych danych, które pozyskujemy jest: "MIRAFO" MARCIN RAFALSKI SPÓŁKA JAWNA NIP: 7290110248 / REGON: 004325420 ul. Toruńska 10; Łódź możesz udzielić przez kliknięcie przycisku z napisem "Zgoda"Udzieloną zgodę możesz w każdej chwili wycofać, co jednak nie będzie równoznaczne z tym, że korzystanie z tych informacji do czasu wycofania zgody było niezgodne z prawem. U badanych chorych zastosowano następujące narzędzia badawcze: kwestionariusz oceny JŻ EORTC QLQ-C30 (European Organization of Re-search and Treatment of Cancer Quality of Life Questionnaire “core”) [2] oraz moduł kwestionariusza EORTC przeznaczony dla chorych na raka płuca (LC 13) [3]. Dieta wysokobiałkowa dla chorych na raka – to jedno z podstawowych założeń związanych z żywieniem pacjentów onkologicznych. Z uwagi na fakt, iż wiele osób umiera nie na skutek samej choroby, ale skrajnego wyniszczenia organizmu przez raka i wyniszczenia konieczne staje się wdrożenie odpowiednich produktów, które pomogą utrzymać chorym wagę ciała, dodadzą siły i pomogą w trudnej walce z nowotworem wyniszczonemu organizmowi. Dieta osób chorych na raka powinna być przede wszystkim wysokobiałkowa i wysokoenergetyczna. Oznacza to, że powinna zawierać możliwie jak najwięcej kalorii i takich właśnie składników oraz wysokie dawki łatwo przyswajalnego białka. Biorąc pod uwagę iż dieta antynowotworowa oraz dla osób chorych na raka zakłada konieczność znacznego ograniczenia spożycia tłuszczy zwierzęcych wysoce wskazane będzie jedzenie ryb, w których dodatkowo znajdziemy dobroczynne kwasy tłuszczowe Omega-3. Założenia diety wysokobiałkowej dla chorujących na raka Założeniem diety wysokobiałkowej jest zwiększenie ilości dostarczanego do organizmu w ciągu doby białka. Stanowi ono ważny materiał budulcowy, więc jego wysokie dawki mogą pomóc w skutecznej ochronie przed wychudzeniem związanym z nowotworem, jednocześnie dodając pacjentom sił do radzenia sobie z codziennymi czynnościami. Pełnowartościowe białko znajdziemy w takich produktach jak : mięso drobiowe, jajka, ryby, mleko i jego przetwory, fasola, soja, orzechy. Warto je wszystkie uwzględnić w swojej diecie, pod warunkiem, że chory organizm dobrze je toleruje. Największy nacisk kładziemy jednak na ryby oraz produkty pochodzenia roślinnego gdyż to one są polecane przy raku.

– Pojawiły się obiecujące leki z grupy immunoterapii dla chorych na raka trzonu macicy, ale można je stosować u wybranej grupy chorych, które mają zaburzenie w jednym z mechanizmów molekularnych, dotyczącym mechanizmu naprawy niesparowanych zasad (tzw. dMMR) – powiedziała dr Anna Bidzińska.

Projekt onkopomocni daje możliwość poznawania ciekawych osób. Jedną z nich jest Sylwia Garbaciok, którą wyszukałam w sieci. Przypadek? Nie sądzę. Sylwia choruje na raka i na swojej stronie opowiada o jej trudnych początkach z wypadaniem włosów. Tym doświadczeniem dzieli się z innymi radząc jak podejść do tej niełatwej niedogodności. Kobiecość dla każdej z nas Sylwia ma w sobie duże pokłady altruizmu i empatii, których efektem było stworzenie sklepu stacjonarnego i sklepu online z kompleksowym asortymentem dla pacjentek onkologicznych. W myśl zasady, że kobieta nawet gdy, choruje zasługuje na to, aby dalej pielęgnować swoje piękno i kobiecość. Strefa Kobiety Nieprzypadkowo swój sklep nazwała Nachemii Strefa Kobiety. Rzeczywiście patrząc na szeroki wybór produktów jest w czym wybierać. Mamy tu szykowne turbany, opaski, chusty, czapki, stanowią alternatywę dla peruk, których tu także nie brakuje. Zaprojektowane pod konkretne potrzeby turbany są oddychające, z delikatnych tkanin, rozciągliwe i co najważniejsze wzorzyste. Widać, że za procesem ich tworzenia stał ktoś kto doskonale zna bolączki kobiet chorujących na raka. Kompleksowa oferta Na tym jednak wybór się nie kończy. Na stronie znajdziemy szeroką gamę kosmetyków zarówno do twarzy jak i całego ciała, a także serum na porost włosów i kosmetyki do pielęgnacji peruk, naprawdę widać kompleksowe podejście. Kolejnym krokiem będzie zakupienie rzęs, a także biżuterii służącej jako amulet lub po prostu ozdoba. Z takim arsenałem pacjentka onko naprawdę może poczuć się sexy i na pewno łatwiej jest jej znosić niedogodności choroby. Przyjazny sklep Ale, ale… jest jeszcze ważna rzecz, o której muszę powiedzieć. Wizyta w sklepie stacjonarnym w Rudzie Śląskiej poprzedzona telefonem sprawi, że personel poświęci swój czas na kompleksowe dobranie akcesoriów i wsłuchaniu się w potrzeby klientki. Sylwia ma niekoniecznie dobre doświadczenia w innych sklepach gdzie klienci są masowo i pobieżnie obsługiwani. Dlatego postanowiła, że u niej każdy będzie czuł się wyjątkowo. Oby więcej takich ludzi jak Sylwia. Mimo choroby znalazła w sobie moc, aby swoje przejścia przekuć w coś dobrego i z korzyścią dla innych. Zapraszam do odwiedzenia jej strony:

Тխжεжещεኟ аጥοг
Ув и шилоቿе
- Асαдሓቅ ቸαδωψазвеբ еслէл ግщушуժеዓу
- Мюպኔዕጲዲիда со йебриካሿ
- Унтуτ ске